Vergelijkende evaluatie van hoofdhaardichtheid met behulp van fototrichogram en analyse van trichogram per oppervlakte-eenheid in dezelfde proefpersonen.

Voor een kwantitatieve evaluatie van hoofdhaar zijn reproduceerbare technieken nodig. Het oppervlakte-eenheid trichogram is zo'n methode, maar is ongeschikt voor grootschalige klinische trials. Een alternatief kan het fototrichogram zijn - een niet-pluckende, niet-invasieve methode. Haarkenmerken werden geëvalueerd in 12 Kaukasische proefpersonen met behulp van beide methoden. De gemiddelde waarde voor totale haardichtheid werd significant onderschat door het fototrichogram (181 versus 237 haren/cm2); echter, geen significant verschil werd gevonden tussen deze fototrichogramwaarde en het aantal niet-vellushaaren/cm2. Schattingen voor het percentage anagene haren waren vergelijkbaar met beide methoden. Haardiameters uit het fototrichogram waren te onbetrouwbaar om praktisch bruikbaar te zijn. Analyse van de individuele haargegevens toonde aan dat licht haar veel moeilijker te evalueren was dan donker haar. Daarom moeten Kaukasische proefpersonen met licht haar of donkerhuidigen met donker haar worden uitgesloten van studies met fototrichogrammen.