A meta-analysis of the health action process approach.

5 Herhaald bewijs

Hoe zwaar dit weegt: verschillende onderzoeken bij mensen, gecombineerd — het sterkste bewijs dat er is.

Type onderzoek: meta-analyse of systematische review
Onderzocht bij: mensen
Deelnemers: niet vermeld in de samenvatting
Gepubliceerd: 2019 in Health psychology : official journal of the Division of Health Psychology, American Psychological Association
Geciteerd: 194 keer geciteerd door ander onderzoek
Wie betaalde: Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
Bron: PubMed 30973747 · doi 10.1037/hea0000728

De uitleg in begrijpelijke taal van dit onderzoek wordt nog geschreven. Hieronder staat de samenvatting precies zoals de onderzoekers die hebben gepubliceerd.

Samenvatting door de onderzoekers — originele tekst

DOELSTELLING: De health action process approach (HAPA) is een sociaal-cognitief model dat motivationele en volitionele determinanten van gezondheidsgedrag specificeert. Een meta-analyse van studies waarin HAPA in gezondheidsgedragcontexten werd toegepast, werd uitgevoerd om de grootte en variabiliteit van correlaties tussen modelconstructen in te schatten, modelverwachtingen te toetsen en effecten van eerder gedrag en moderators (gedragstype, steekproeftype, meetmomenten, studiekwaliteit) op modelrelaties te toetsen. METHODE: Een literatuuronderzoek identificeerde 95 studies die aan de inclusiecriteria voldeden met 108 onafhankelijke steekproeven. Gemiddelde gecorrigeerde correlaties tussen HAPA-constructen en multivariate toetsen van modelverwachtingen werden berekend met behulp van conventionele meta-analyse en meta-analytische structuurvergelijkingsmodellering, met afzonderlijke modellen geschat in elke moderatorgroep. RESULTATEN: Actie- en onderhoudzelfeffectiviteit en uitkomstenexpectanties hadden kleine tot middelgrote effecten op gezondheidsgedrag, met effecten van uitkomstenexpectanties en actiezelfeffectiviteit gemedieerd door intenties en actie- en copingplanning. Effecten van risicopercepties en herstelzelfeffectiviteit waren relatief klein. Eerder gedrag verzwakte de intentie-gedragrelatie. Er werden weinig variaties in modeleffecten waargenomen tussen moderatorgroepen. Effecten van actiezelfeffectiviteit op intenties en gedrag waren groter in studies over lichaamsbeweging vergeleken met studies over eetgedrag, terwijl effecten van volitionele zelfeffectiviteit op gedrag groter waren in studies over eetgedrag. CONCLUSIES: De bevindingen onderstrepen het belang van zelfeffectiviteit bij het voorspellen van gezondheidsgedrag in motivationele en volitionele actiefasen. De analyse zal naar verwachting toekomstig onderzoek stimuleren, inclusief experimentele studies gericht op verandering in individuele HAPA-constructen, en longitudinaal onderzoek om verandering en wederkerige effecten tussen constructen in het model te onderzoeken. (PsycINFO Database Record (c) 2019 APA, all rights reserved).