Attributie, cognitie en psychopathologie bij persistente insomniestoornis: uitkomst- en mediaberekening uit een gerandomiseerd placebogecontroleerd onderzoek naar online cognitieve gedragstherapie.

4 Groot gecontroleerd onderzoek

Hoe zwaar dit weegt: een gecontroleerde studie bij mensen, groot genoeg om iets te betekenen.

Type onderzoek: gecontroleerde studie
Onderzocht bij: mensen
Deelnemers: 164
Gepubliceerd: 2015 in Slaapmedicijn
Geciteerd: 37 keer aangehaald door ander onderzoek
Wie betaalde: Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
Bron: PubMed 24791643 · doi 10.1016/j.sleep.2014.03.001

De uitleg in begrijpelijke taal van dit onderzoek wordt nog geschreven. Hieronder staat de samenvatting precies zoals de onderzoekers die hebben gepubliceerd.

Samenvatting door de onderzoekers — originele tekst

DOELSTELLING: Patiënten met insomnie klagen dat mentale gebeurtenissen hen wakker houden. Deze studie onderzoekt hoe cognitieve gedragstherapie (CGT) dergelijke gebeurtenissen beïnvloedt en beschouwt hoe attributionele, cognitieve en psychopathologische symptomen slaapverbetering kunnen bemiddelen. METHODE: Een pragmatische, parallelle gerandomiseerde gecontroleerde trial met 164 volwassenen (120 V; gemiddelde 49 jaar (18-78 jaar)) die voldoen aan de criteria van de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, 5de editie (DSM-5) voor insomniestoornis, toegewezen aan CGT (n=55; 40 V), imagery relief therapy (IRT placebo; n=55; 42 V), of care as usual (CAU; n=54; 38 V), werd uitgevoerd. CGT/IRT bestond uit zes onlinesessies verzorgd door een geanimeerde therapeut, met geautomatiseerde web-/e-mailondersteuning. CGT-gebruikers hadden toegang tot een gemodereerde gemeenschap. CAU bestond uit 'normale zorg'. Deelnemers vulden de Sleep Disturbance Questionnaire (SDQ), Glasgow Content of Thoughts Inventory (GCTI), Depression Anxiety and Stress Scales (DASS) en Sleep Condition Indicator (SCI) in bij aanvang, na behandeling en na 8 weken vervolgonderzoek. RESULTATEN: De steekproef werd gekenmerkt door mentale arousal, met name 'te hard proberen' in slaap te vallen (SDQ), en door gedachten over 'slaap en slapeloosheid' en 'herhaling en planning' (GCTI). Behandelingseffecten werden waargenomen voor alle SDQ-domeinen (bijv. CGT vs. IRT: d=0,76 voor 'te hard proberen'). CGT was ook superieur aan IRT op de GCTI (bijv. 'herhaling en planning', d=0,62; 'slaap en slapeloosheid', d=0,74). CGT versus CAU-vergelijkingen leverden grotere effecten op, terwijl placebo-effecten (IRT versus CAU) klein tot matig waren. Hiërarchische regressie toonde gedeeltelijke bemiddeling van SCI-verbetering door attributionele en cognitieve factoren (R2 = 21-27%) na CGT. Verbetering van de slaapefficiëntie lijkt onafhankelijk van dergelijke factoren te zijn. CONCLUSIE: Online CGT wijzigt aan slaap gerelateerde attributies, gedachten in de nacht en psychopathologie. Dit proces bemiddelt gedeeltelijk de verbetering van DSM-5-gedefinieerde insomnie.