wat is eigenlijk bewezen over het vrouwelijk lichaam na veertig

Haar en nagels

Vergelijkende evaluatie van de werkzaamheid van topicaal tacrolimus 0,03% en topicaal calcipotriol 0,005% gemengd met betamethasondiproprionaat versus topicaal clobetasol 0,05% in de behandeling van alopecia areata: Een klinische en trichoscopische studie.

3 Klein onderzoek bij mensen

Hoe zwaar dit weegt: onderzoek bij mensen, maar klein of zonder controlegroep.
Type onderzoek
gecontroleerde studie
Onderzocht bij
mensen
Deelnemers
niet vermeld in de samenvatting
Gepubliceerd
2023 in Journal of cosmetic dermatology
Geciteerd
7 keer geciteerd door ander onderzoek
Wie betaalde
Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
Bron
PubMed 36575890 · doi 10.1111/jocd.15558
De uitleg in begrijpelijke taal van dit onderzoek wordt nog geschreven. Hieronder staat de samenvatting precies zoals de onderzoekers die hebben gepubliceerd.
Samenvatting door de onderzoekers — originele tekst

ACHTERGROND: Alopecia areata (AA) is een veel voorkomende niet-litteken vormende haarverliesaandoening die kinderen en volwassenen treft met een grote psychologische belasting vanwege het terugkerende en soms behandelingsresistente karakter. DOELSTELLING: Het vergelijken van de effectiviteit van topicale calcineurine-inhibitor, topicale potente corticosteroïde in combinatie met vitamine D-analoog versus topicale zeer potente corticosteroïde bij de behandeling van gelokaliseerde AA. PATIËNTEN EN METHODEN: Zestig personen met chronische (>1 jaar) gelokaliseerde (SALT-score < 25%) AA, klinisch en dermoscopisch bevestigd, werden willekeurig in drie groepen ingedeeld. Groep I gebruikte topicale 0,03% tacrolimus (Tarolimus®), groep II gebruikte topicale potente corticosteroïde in combinatie met vitamine D-analoog (Daivobet®), en groep III gebruikte topicale zeer potente corticosteroïde (Dermovate®). Alle patiënten zetten dagelijkse therapie voort gedurende drie opeenvolgende maanden en werden drie maanden lang vervolgd. Beoordeling werd uitgevoerd met PULL-test, SALT-score en dermoscopische vergelijking voor en na therapie. RESULTATEN: Groep II toonde vergelijkbare statistische resultaten met groep III met lagere waarden op een niet-statistisch significante manier. Groep I bereikte de minste verbetering onder alle groepen. CONCLUSIE: Combinatie van vitamine D-analogen met potente corticosteroïde lijkt een meer geschikte behandeling voor gelokaliseerde AA dan zeer potente corticosteroïden vanwege minder bijwerkingen en vergelijkbare effectiviteit. Tacrolimus heeft verder onderzoek of formuleaanpassing nodig om als topicale therapie voor AA te worden gebruikt.