Continu versus cyclische transdermale estrogenvervanging bij postmenopauzale vrouwen: invloed op klimakterische symptomen, lichaamsgewicht en bloedingspatroon.

DOELSTELLINGEN: Het vergelijken van continu en cyclische transdermale estrogeenvervangende therapie (EVT) met of zonder een orale progestageen met betrekking tot klimakterische symptomen, lichaamsgewicht en bloedingspatroon. METHODEN: In totaal werden 2459 postmenopauzale vrouwen behandeld gedurende drie cycli van 28 dagen in een open, gerandomiseerd, parallel groep multicenter onderzoek. Patiënten ontvingen een estrogeenmatrixpleister (50 microgram 17/bèta-estradiol/dag) twee keer per week, ofwel continu (acht pleisters/cyclus) ofwel cyclisch (zes pleisters/cyclus, dat wil zeggen 3 weken aan, 1 week uit). In totaal werden 1232 patiënten continu behandeld en 1227 cyclisch. In de onderzoeksgroep hadden 1150 patiënten een intact uterus (543 in de continu en 607 in de cyclische behandelingsgroep) en ontvingen, naast de estrogeenpleister, een orale progestageen in een transformatiedosis voor 12 dagen van elke cyclus. Gehysterectomiseerde patiënten in totaal 1309 (689 in de continu versus 620 in de cyclische groep) ontvingen geen progestageen. Van de 2459 patiënten, 771 (31,4%) nam deel aan een vervolgonderzoek met twee verdere behandelingscycli, dat aan het einde van het hoofdonderzoek aan de patiënten werd aangeboden. De belangrijkste uitkomstmaten waren klimakterische symptomen, gemeten aan het einde van cycli 1-3 door een visuele analoge schaal bij aanvang, en lichaamsgewicht gemeten bij aanvang aan het einde van cycli 3 en 5. Daarnaast werd de bloedingtijd per cyclus (dagen) geëvalueerd in alle patiënten met een intact uterus. RESULTATEN: Continu en cyclische transdermale EVT verminderden, gedurende drie behandelingscycli, de gemiddelde klimakterische symptoomscore met respectievelijk 1,77 en 1,70. De percentages remissie en verbeteringstarief voor de tien klimakterische symptomen varieerden tussen 69,3 en 88,0% en verschilde niet tussen de twee groepen. Bij patiënten met een hogere symptoomscore bij aanvang was de continu behandeling iets effectiever. Dit effect was echter statistisch niet significant. Na drie behandelingscycli nam het lichaamsgewicht in beide behandelingsgroepen toe met tussen 500 en 700 g. Verdere behandeling tijdens het vervolgonderzoek veroorzaakte een aanvullende gemiddelde gewichtstoename van 200-400 g. Deze resultaten werden niet beïnvloed door de toevoeging van een orale progestageen. Bij patiënten met een intact uterus nam de gemiddelde bloedingtijd aan het einde van de eerste cyclus (5,4 dagen in de continu versus 5,3 dagen in de cyclische groep) licht toe tijdens cyclus 2 en keerde terug naar baselinewaarden aan het einde van cyclus 3. CONCLUSIES: Continu en cyclische transdermale EVT waren even effectief in het verminderen van klimakterische symptomen. Het korte termijngebruik van vijf cycli transdermale EVT veroorzaakte een lichte toename van het lichaamsgewicht die onafhankelijk was van het behandelingsregime. Deze resultaten werden niet beïnvloed door het type en de wijze van toediening van een progestageen. Beide EVT-regimes werden zeer goed verdragen en zijn geschikte alternatieven voor estrogeenvervangende therapie bij postmenopauzale vrouwen.