wat is eigenlijk bewezen over het vrouwelijk lichaam na veertig

Slaap, energie en de hersenen

Depressiepreventie via digitale cognitieve gedragstherapie voor insomnia: een gerandomiseerde gecontroleerde studie.

4 Groot gecontroleerd onderzoek

Hoe zwaar dit weegt: een gecontroleerde studie bij mensen, groot genoeg om iets te betekenen.
Type onderzoek
gecontroleerde studie
Onderzocht bij
mensen
Deelnemers
358
Gepubliceerd
2020 in Sleep
Geciteerd
67 keer door ander onderzoek
Wie betaalde
Openbaar gefinancierd, voor zover werd verklaard.
Bron
PubMed 31535688 · doi 10.1093/sleep/zsz150
De uitleg in begrijpelijke taal van dit onderzoek wordt nog geschreven. Hieronder staat de samenvatting precies zoals de onderzoekers die hebben gepubliceerd.
Samenvatting door de onderzoekers — originele tekst

ONDERZOEKSDOELSTELLINGEN: Slapeloosheid is een veel voorkomende voorloper van depressie; echter, het potentieel van slapeloosheidsbehandeling om depressie te voorkomen, is niet aangetoond. Cognitieve gedragstherapie voor slapeloosheid (CGT-I) vermindert effectief gelijktijdige symptomen van slapeloosheid en depressie en kan digitaal worden toegediend (dCGT-I); echter, het blijft onduidelijk of behandeling van slapeloosheid leidt tot duurzame vermindering en preventie van depressie. Deze gerandomiseerde gecontroleerde studie onderzocht de werkzaamheid van dCGT-I bij het verminderen en voorkomen van depressie gedurende een vervolgperiode van 1 jaar. METHODEN: Patiënten met slapeloosheidsstoornis volgens de Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fifth Edition (DSM-5) werden willekeurig toegewezen aan dCGT-I of een aandachtscontroletoestand. De vervolgsteekproef omvatte 358 patiënten in de dCGT-I-toestand en 300 patiënten in de onlineslaapopleiding. De primaire uitkomstmaat was relatieve risicoverhoudingen voor depressie bij vervolgonderzoek na 1 jaar. Reacties op slapeloosheidsbehandeling werden ook getest als voorspellers van incidente depressie bij vervolgonderzoek na 1 jaar. RESULTATEN: Bij vervolgonderzoek na 1 jaar bleef depressievernstigheid aanzienlijk lager in de dCGT-I-toestand ten opzichte van controle. Bovendien was het aantal personen dat geen depressie rapporteerde bij vervolgonderzoek na 1 jaar 51% hoger in de dCGT-I-toestand ten opzichte van controle. Bij personen met minimale tot geen depressie bij aanvang was het incidentiële percentage matig-ernstige depressie bij vervolgonderzoek na 1 jaar gehalveerd in de dCGT-I-toestand ten opzichte van de controlevoorwaarde. CONCLUSIE: dCGT-I vertoonde robuuste effecten als een interventie die depressie voorkomt. Toekomstig onderzoek moet de vereisten voor dosis-respons onderzoeken en de werkingsmechanismen van dCGT-I voor depressiepreventie verder karakteriseren. KLINISCHE TRIAL: Sleep to Prevent Evolving Affective Disorders; NCT02988375.