Disfunctionele overtuigingen en attitudes over slaap (DBAS) mediëren uitkomsten van dCBT-I op psychologisch lijden, vermoeidheid en ernst van insomnia.

DOEL/ACHTERGROND: Digitale cognitieve gedragstherapie voor slapeloosheid (dCBT-I) verbetert verschillende slaap- en gezondheidsuitkomsten bij personen met slapeloosheid. Deze studie onderzoekt of veranderingen in disfunctionele overtuigingen en attitudes over slaap (DBAS) tijdens dCBT-I veranderingen in psychologische distress, vermoeidheid en ernst van slapeloosheid bemiddelen. PATIËNTEN/METHODEN: De studie presenteert een secundaire geplande analyse van gegevens van 1073 deelnemers in een gerandomiseerde gecontroleerde studie (totale steekproef = 1721) van dCBT-I vergeleken met patiëntenvoorlichting (PE). Zelfbeoordelingen met de Dysfunctional Beliefs and Attitudes about Sleep (DBAS), de Hospital Anxiety Depression Scale (HADS), de Chalder Fatigue Scale (CFQ) en de Insomnia Severity Index (ISI) werden verkregen bij aanvang en vervolgbezoek na 9 weken. Hayes PROCESS-mediatieanalyses werden uitgevoerd om bemiddeling te testen. RESULTATEN EN CONCLUSIE: sDBAS-scores waren significant verlaagd bij vervolgbezoek na 9 weken voor degenen die waren gerandomiseerd naar dCBT-I (n = 566) vergeleken met PE (n = 507). Het geschatte gemiddelde verschil was -1,49 (95% BI -1,66 tot -1,31, p < .001, Cohen's d. = 0,93). DBAS bemiddelde al het effect van dCBT-I op de HADS en CFQ, en 64% van de verandering op de ISI (geschat indirect effect -3,14, 95% BI -3,60 tot -2,68) bij vervolgbezoek na 9 weken vergeleken met PE. Veranderingen in de DBAS bemiddelden volledig de effecten van dCBT-I op psychologische distress en vermoeidheid, en de DBAS bemiddelde gedeeltelijk de effecten op ernst van slapeloosheid. Deze bevindingen kunnen gevolgen hebben voor het begrip van hoe dCBT-I werkt en benadrukken de rol van het veranderen van cognities in dCBT-I.