Lorcaserin: a novel serotonin 2C agonist for the treatment of obesity.
5 Herhaald bewijs
- Type onderzoek
- meta-analyse of systematische review
- Onderzocht bij
- mensen
- Deelnemers
- niet vermeld in de samenvatting
- Gepubliceerd
- 2014 in Current medical research and opinion
- Geciteerd
- 12 keer aangehaald door ander onderzoek
- Wie betaalde
- Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
- Bron
- PubMed 23574263 · doi 10.1185/03007995.2013.794776
ACHTERGROND: Obesitas is een epidemie geworden in de Verenigde Staten en de prevalentie ervan stijgt blijvend. Aanvullende behandeling met farmacotherapie wordt vaak gereserveerd voor personen die hun beoogde gewichtsdoelen niet bereiken met alleen dieet en beweging. Momenteel goedgekeurde therapieën voor gewichtsverlies zijn fentermina, diëtylpropion, orlistat en fentermina/topiramaat. Het doel van dit artikel was om de plaats van lorcaserine, een nieuwe serotonine-2C-agonist, die in juli 2012 door de FDA is goedgekeurd, te beoordelen. In tegenstelling tot hedendaagse lipaseremers en sympathicomimetica zou lorcaserine het voedselinname verminderen en de verzadiging verhogen. REIKWIJDTE: Een systematisch literatuuronderzoek naar alle relevante artikelen werd uitgevoerd tot januari 2013 met gebruikmaking van MEDLINE, Web of Science en International Pharmaceutical Abstracts met behulp van sleutelwoorden met betrekking tot lorcaserine. BEVINDINGEN: Drie klinische studies in fase III zijn gepubliceerd waarin de werkzaamheid en veiligheid van lorcaserine bij verschillende obese populaties werden geëvalueerd. Een groter deel van de patiënten die lorcaserine ontvingen (∼47%) verloor meer dan 5% lichaamsgewicht vanaf de uitgangslijn in vergelijking met de placebogroep (∼25%; p < 0,05 in alle onderzoeken). Degenen die de aanbevolen dosis lorcaserine 10 mg twee keer daags ontvingen, verloren gemiddeld ∼6 kg lichaamsgewicht vanaf de uitgangslijn tegenover ∼3 kg bij placebo. Patiënten met diabetes mellitus zagen ook significante dalingen in hun HbA1c met lorcaserine (∼0,9%) tegenover placebo (∼0,4%; p < 0,001). Lorcaserine wordt over het algemeen goed verdragen met als meest voorkomende bijwerkingen misselijkheid, duizeligheid, hoofdpijn, infecties van de bovenste luchtwegen en nasopharyngitis. Cardiovasculaire evaluaties toonden geen waarneembare toename in ventielpathologie bij gebruik van lorcaserine tegenover placebo. CONCLUSIE: Farmaceutisch specialisten moeten lorcaserine vooralsnog aanbevelen als aanvulling op, en niet in plaats van, aanhoudende levensstijl- en gedragsverandering.