Melatonineagonist tasimelteon (VEC-162) voor voorbijgaande insomnie na slaaptijdverschuiving: twee gerandomiseerde gecontroleerde multicenteronderzoeken.

ACHTERGROND: Circadiane ritme-slaapstoornissen zijn veel voorkomende oorzaken van slapeloosheid voor miljoenen mensen. We voerden een fase II-onderzoek uit om de werkzaamheid en fysiologisch mechanisme vast te stellen, en een fase III-onderzoek om de werkzaamheid van de melatoninagonist tasimelteon (VEC-162) voor behandeling van voorbijgaande slapeloosheid die gepaard gaat met verschoven slaap- en waaktijden te bevestigen. METHODEN: We voerden fase II- en fase III-onderzoeken uit met willekeurige toewijzing, dubbelblind, placebogecontroleerd, parallel-groepsontwerp. In een fase II-onderzoek werden 39 gezonde personen van twee Amerikaanse locaties willekeurig toegewezen aan tasimelteon (10 [n=9], 20 [n=8], 50 [n=7] of 100 mg [n=7]) of placebo (n=8). We observeerden personen gedurende 7 nachten: 3 bij aanvang, 3 na een 5-uurs vervroeging van het slaap-waakschema met behandeling voor het slapen gaan, en 1 na behandeling; we maten de plasmamelatoninconcentratie voor beoordeling van de circadiane fase. In een fase III-onderzoek kregen 411 gezonde personen van 19 Amerikaanse locaties, die voorbijgaande slapeloosheid hadden geïnduceerd in een slaapcliniek door een 5-uurs vervroeging van het slaap-waakschema en een first-night effect in een slaapcliniek, tasimelteon (20 [n=100], 50 [n=102] of 100 mg [n=106]) of placebo (n=103) 30 minuten voor het slapen gaan. Vooraf gespecificeerde primaire werkzaamheidsuitkomsten waren polysomnografische slaapefficiëntie (fase II-onderzoek), latentie tot aanhoudende slaap (fase III-onderzoek) en circadiane faseverschuiving (fase II-onderzoek). Analyse was volgens intention to treat. Veiligheid werd in beide onderzoeken beoordeeld. Deze onderzoeken zijn geregistreerd bij ClinicalTrials.gov, nummers NCT00490945 en NCT00291187. BEVINDINGEN: In het fase II-onderzoek verminderde tasimelteon de slaaplatentie en verhoogde het de slaapefficiëntie vergeleken met placebo. De verschuiving in plasmamelatoninritme naar een eerder moment was dosisafhankelijk. In het fase III-onderzoek verbeterde tasimelteon de slaaplatentie, slaapefficiëntie en waakzaamheid na slaaponset (dat wil zeggen slaaponderhoud). De frequentie van bijwerkingen was vergelijkbaar tussen tasimelteon en placebo. INTERPRETATIE: Na een plotselinge vervroeging van de slaaptijd verbeterde tasimelteon de slaapinitatie en onderhoud gelijktijdig met een verschuiving van endogene circadiane ritmes. Tasimelteon kan therapeutisch potentieel hebben voor voorbijgaande slapeloosheid bij circadiane ritme-slaapstoornissen.