Perioperatieve multimodale gedragsoptimalisatie verbetert herstel en lange-termijnresultaten na curatieve gastrectomie: een gerandomiseerde gecontroleerde studie.
4 Groot gecontroleerd onderzoek
- Type onderzoek
- gecontroleerde studie
- Onderzocht bij
- mensen
- Deelnemers
- 280
- Gepubliceerd
- 2026 in Surgical endoscopy
- Geciteerd
- 0 keer door ander onderzoek
- Wie betaalde
- Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
- Bron
- PubMed 41787085 · doi 10.1007/s00464-026-12717-5
ACHTERGROND: Psychologische veerkracht - het vermogen om positief aan tegenslag aan te passen - is naar voren gekomen als een belangrijke factor die het herstel en de prognose bij kanker beïnvloedt. Bij maagkanker gaat verminderde veerkracht vaak gepaard met slaapstoornissen en verhoogde systemische ontsteking, wat het postoperatieve herstel en de overleving belemmert. De effectiviteit van gerichte psychosociale interventies is echter nog onderbelicht. Rapportage volgt CONSORT/EQUATOR-richtlijnen (inclusief TIDieR). METHODEN: In deze gerandomiseerde gecontroleerde onderzoek met één centrum werden 280 patiënten met maagkanker in stadium I-III die curatieve gastrectomie ondergingen toegewezen aan standaardperioperatieve zorg of aan een geïntegreerde interventie waarin cognitieve gedragstherapie, veerkrachttraining en slaapiëne-educatie werden gecombineerd. De interventie werd perioperatief ingezet en gedurende 3 maanden voortgezet. Primaire uitkomsten waren psychologische veerkracht (CD-RISC), slaapkwaliteit (PSQI) en emotionele status (HADS). Secundaire eindpunten omvatten ontstekingsmarkers (CRP, IL-6, TNF-α), postoperatieve herstelmetingen en twee-jaars ziektevrijde (DFS) en totale overleving (OS). RESULTATEN: Vergeleken met de controlegroep toonde de interventiegroep aanzienlijk grotere verbeteringen in CD-RISC-, PSQI- en HADS-scores (alle p < 0,001; grote effectgroottes, d > 0,8) en verminderde ontstekingsmarkers. Verbeterd herstel werd weerspiegeld door kortere ziekenhuisopnames en minder grote complicaties. Twee-jaars overlevingsresultaten waren voordelig voor de interventie: DFS 78,6% versus 64,3% (log-rank p = 0,006; HR = 0,58, 95% BI 0,37-0,91) en OS 84,3% versus 70,7% (log-rank p = 0,004; HR = 0,52, 95% BI 0,31-0,87). CONCLUSIES: Een gestructureerd perioperatief psychosociaal programma gericht op veerkracht en slaap verbeterde psychologische uitkomsten, verminderde ontsteking en bevorderde herstel en overleving na gastrectomie. Integratie in ERAS-paden wordt ondersteund, hoewel het ontwerp met één centrum een beperking vormt.