Fysieke activiteitsvolume in relatie tot risico op atriumfibrilleren. Een niet-lineaire metaregressie-analyse.

Achtergrond Lichte lichamelijke activiteit is bekend om het risico op atriumfibrilleren te verminderen, terwijl matige tot intensieve lichamelijke activiteit tot een verhoogd risico kan leiden. De vraag wat volume aan lichamelijke activiteit als voordelig kan worden beschouwd, is echter nog slecht begrepen. Het doel van dit onderzoek was de relatie tussen volume lichamelijke activiteit en risico op atriumfibrilleren te onderzoeken. Opzet Een uitvoerige systematische review werd uitgevoerd volgens de PRISMA-richtlijnen. Methoden Een niet-lineaire metaregressie waarbij rekening werd gehouden met de hoeveelheid energie besteed aan lichamelijke activiteit, werd uitgevoerd. De eerste afgeleide van de niet-lineaire relatie tussen lichamelijke activiteit en risico op atriumfibrilleren werd geëvalueerd om het volume lichamelijke activiteit vast te stellen dat gepaard ging met minimaal risico op atriumfibrilleren. Resultaten De dose-responsanalyse van de relatie tussen lichamelijke activiteit en risico op atriumfibrilleren toonde aan dat lichamelijke activiteit met volumes van 5-20 metabolische equivalenten per week (MET-h/week) gepaard ging met significante vermindering van het risico op atriumfibrilleren (relatief risico voor 19 MET-h/week = 0,92 (0,87, 0,98). In vergelijking hiermee waren lichamelijke activiteitvolumes van meer dan 20 MET-h/week niet gerelateerd aan het risico op atriumfibrilleren (relatief risico voor 21 MET-h/week = 0,95 (0,88, 1,02). Conclusie Deze gegevens tonen een J-vormige relatie aan tussen volume lichamelijke activiteit en risico op atriumfibrilleren. Lichamelijke activiteit met volumes tot 20 MET-h/week is geassocieerd met verminderd risico op atriumfibrilleren, terwijl volumes van meer dan 20 MET-h/week geen relatie met risico vertonen.