Preventie van osteoporose en uteriene effecten bij vrouwen na menopauze die gedurende 5 jaar raloxifeen gebruiken.

DOEL: Raloxifeenhydrochloride (60 mg/dag) is een selectieve oestrogeenreceptormodulator geïndiceerd voor de preventie en behandeling van postmenopauzale osteoporose. Raloxifeenbehandeling gedurende 3 jaar verhoogt de botmineraaldichtheid (BMD) en stimuleert, anders dan tamoxifen (een trifenyletyleenachtige selectieve oestrogeenreceptormodulator), het endometrium niet bij gezonde postmenopauzale vrouwen. Het effect van een langerdurende behandeling met raloxifeen is onbekend. Daarom zijn de voornaamste doelstellingen van deze analyses (1) het effect van 5 jaar behandeling met raloxifeen (60 mg/dag) vergeleken met placebo in termen van de waarschijnlijkheid van het ontwikkelen van osteoporose en (2) het effect van 5 jaar raloxifeenbehandeling op het endometrium en de incidentie van vaginaal bloedverlies te evalueren. OPZET: De huidige analyses omvatten geïntegreerde gegevens van twee identiek opgezette, prospectieve, dubbelblinde studies met postmenopauzale vrouwen (gemiddelde leeftijd 55 jaar) willekeurig toegewezen aan placebo (n = 143) of raloxifeen (60 mg/dag; n = 185). Osteoporose en osteopenie werden gediagnosticeerd volgens de criteria van de Wereldgezondheidsorganisatie, met de database van de fabrikant voor de lumbale wervelkolom en de referentiebasis van 1998 van de National Health and Nutrition Examination Survey voor de heup. Endometriumdikte werd bepaald met transvaginale echografie. Klinische diagnoses van endometriumhyperplasie of endometriumcarcinoom werden bevestigd door verblinde beoordeling van histopathologieverslagen. RESULTATEN: Vergeleken met placebo verminderde raloxifeenbehandeling gedurende 5 jaar de beenmineraalstofwisselingmarkers (osteocalcine: -10,9%, P < 0,001; botspecifieke alkalische fosfatase: -7,2%, P = 0,042; urinaire C-telopeptide: -11,1%, P = 0,034) en was geassocieerd met verhoogde BMD in de lumbale wervelkolom (2,8%; P < 0,001) en totale heup-BMD (2,6%; P < 0,001). Vrouwen die raloxifeen gebruikten, ontwikkelden minder waarschijnlijk osteoporose (relatief risico [RR] voor raloxifeen versus placebo: 0,13; 95% BI: 0,00, 0,37; P = 0,001) of osteopenie (RR: 0,23; 95% BI: 0,00, 0,81; P = 0,038) aan de lumbale wervelkolom en waren meer waarschijnlijk om naar normale BMD-status aan de lumbale wervelkolom (RR: 4,01; 95% BI: 1,34, 11,23; P = 0,043) en totale heup (RR: 3,92; 95% BI: 1,12, 14,27; P = 0,011) over te gaan na 5 jaar, vergeleken met placebo. Raloxifeen verminderde ook significant het totaalcholesterol (-5,5%; P < 0,001) en LDL-cholesterol (-8,7%; P < 0,001), vergeleken met placebo. Er werden geen significante veranderingen in HDL-cholesterol (P = 0,257) of triglyceriden (P = 0,620) waargenomen. De incidentie van opvliegers was hoger bij vrouwen die raloxifeen gebruikten in vergelijking met vrouwen die placebo gebruikten [raloxifeen, 47 (28,8%); placebo, 21 (16,8%); P = 0,017]. Vrouwen die placebo of raloxifeen gebruikten, rapporteerden een vergelijkbare incidentie van vaginaal bloedverlies (P = 0,999) of gemiddelde endometriumdikte van meer dan 5 mm bij aanvang en bij elk bezoek, tot het eindpunt van 5 jaar (P ≥ 0,349). Er werden geen diagnoses van endometriumhyperplasie of endometriumcarcinoom gesteld in beide behandelingsgroepen. CONCLUSIES: Vijf jaar raloxifeenbehandeling bij gezonde postmenopauzale vrouwen behoudt BMD, vermindert aanzienlijk de waarschijnlijkheid van het ontstaan van osteoporose, en was niet geassocieerd met een verhoogde frequentie van vaginaal bloedverlies, endometriumhyperplasie of endometriumcarcinoom, vergeleken met placebo.