Systematic review of exosome treatment in hair restoration: Preliminary evidence, safety, and future directions.
5 Herhaald bewijs
- Type onderzoek
- meta-analyse of systematische review
- Onderzocht bij
- mensen
- Deelnemers
- niet vermeld in de samenvatting
- Gepubliceerd
- 2023 in Journal of cosmetic dermatology
- Geciteerd
- 36 keer door ander onderzoek geciteerd
- Wie betaalde
- Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
- Bron
- PubMed 37381168 · doi 10.1111/jocd.15869
ACHTERGROND: Exosomen zijn kleine extracellulaire blaasjes met potentiële rollen in het moduleren van de haargrocyclusgroei en zijn een opkomende therapie voor patiënten met alopecia. In de afgelopen jaren hebben onderzoekers aanzienlijke vooruitgang geboekt bij het ontcijferen van het netwerk van cellulaire interacties en signaleringsroutes die worden gemedieerd door de overdracht van exosomen. Dit heeft de deur geopend voor een breed scala aan mogelijke therapeutische toepassingen met een toenemende focus op de toepassing ervan in precisiegeneeskunde. DOEL: Het evalueren van huidige gepubliceerde bewijsvoering, zowel preklinisch als klinisch, over het gebruik van exosomen voor haarrestauratie. METHODEN: In januari 2023 werd een systematisch onderzoek uitgevoerd met PubMed, Embase en de Cochrane Library. Records werden geïdentificeerd, gescreend en beoordeeld op geschiktheid volgens de PRISMA-richtlijn. RESULTATEN: We identificeerden 16 onderzoeken (15 preklinisch en 1 klinisch) met verschillende graden van werkzaamheid met exosomen afkomstig van bronnen waaronder adipose-derived stem cells (ADSCs) en dermal papilla cells (DPCs). Toepassingen van exosomen geïsoleerd uit ADSCs (ADSC-Exo) en DPCs hebben vroege veelbelovende resultaten in preklinische onderzoeken laten zien die worden bevestigd door resultaten verkregen uit verschillende modelsystemen. Topicale ADSC-Exo is met succes geprobeerd bij 39 patiënten met androgenetische alopecia, wat aanzienlijke stijgingen in haardichtheid en -dikte aantoonde. Er zijn tot nu toe geen significante bijwerkingen in verband met exosoombehandeling gerapporteerd. CONCLUSIES: Hoewel het huidige klinische bewijs voor het gebruik van exosoombehandeling beperkt is, is er een groeiend lichaam van bewijsvoering dat het therapeutische potentieel ervan suggereert. Verder onderzoek is gerechtvaardigd om het werkingsmechanisme ervan te definiëren, de afgifte en werkzaamheid ervan te optimaliseren en belangrijke veiligheidskwesties aan te pakken.