wat is eigenlijk bewezen over het vrouwelijk lichaam na veertig

Haar en nagels

Therapeutische opties voor erosieve pustulaire dermatose van de hoofdhuid: een systematische review.

5 Herhaald bewijs

Hoe zwaar dit weegt: verschillende onderzoeken bij mensen, gecombineerd — het sterkste bewijs dat er is.
Type onderzoek
meta-analyse of systematische review
Onderzocht bij
mensen
Deelnemers
168
Gepubliceerd
2021 in The British journal of dermatology
Geciteerd
11 keer aangehaald door ander onderzoek
Wie betaalde
Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
Bron
PubMed 32163590 · doi 10.1111/bjd.19026
De uitleg in begrijpelijke taal van dit onderzoek wordt nog geschreven. Hieronder staat de samenvatting precies zoals de onderzoekers die hebben gepubliceerd.
Samenvatting door de onderzoekers — originele tekst

ACHTERGROND: Erosieve pustulaire dermatose van de scalp (EPDS) is een chronische aandoening die wordt gekenmerkt door erosieve plaques en daaropvolgende littekenalopecia als gevolg van lokaal trauma of ontsteking. In de literatuur zijn verschillende therapeutische benaderingen beschreven, maar er is geen consensus over de optimale behandeling van de ziekte. DOELSTELLINGEN: Aanbevelingen op basis van bewijs verstrekken voor topicale en systemische behandeling van volwassen patiënten met EPDS door een systematisch overzicht uit te voeren. METHODEN: De MEDLINE-, MEDLINE In-Process-, Embase- en Cochrane-databases werden van aanvang tot 26 juni 2019 doorzocht in overeenstemming met de PRISMA-richtlijnen voor onderzoeken naar volwassen patiënten behandeld voor EPDS met ten minste één gemeld respons op behandeling. De studie werd geregistreerd op PROSPERO. Teksten werden onafhankelijk door twee auteurs beoordeeld. Het risico op bias en de kwaliteit van de onderzoeken werden beoordeeld met behulp van de Quality Appraisal Checklist for Case Series Studies. RESULTATEN: In totaal werden 75 onderzoeken opgenomen, waarin 168 patiënten waren betrokken. Veel behandelingen zijn in de literatuur gerapporteerd, met verschillende mate van therapeutisch succes. De resultaten waren zeer heterogeen en de methodologische kwaliteit was zeer laag. We konden geen meta-analyse van de gegevens uitvoeren. CONCLUSIES: Het beperkte beschikbare bewijs ondersteunt het gebruik van topische corticosteroïden, al dan niet in combinatie met oraal zink, gevolgd door onderhoudstherapie met topische calcineurine-inhibitoren als effectief voor het beheer van deze aandoening. Topische fotodynamische therapie is mogelijk ook gunstig voor het beheer van EPDS. Prospectieve, vergelijkende, gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken zijn nodig om verder bewijs te verstrekken ter ondersteuning van de behandeling.