Toenails as biomarker of exposure to essential trace metals: A review.

Gezondheidsproblemen die verband houden met essentiële spoorelementen kunnen het gevolg zijn van zowel onvoldoende (d.w.z. lage inname) als overmatige blootstellingen (d.w.z. uit milieu- en/of beroepsmatige bronnen). Het meten van het blootstellingsniveau is daarom een echte uitdaging voor epidemiologen. Onder niet-invasieve biomarkers die de langdurige blootstelling aan essentiële spoorelementen willen meten, is de teennagel waarschijnlijk de biologische matrix met het grootste potentieel. Dit systematisch literatuuroverzicht verzamelt het huidige bewijs met betrekking tot de validiteit van teennagels als blootstellingsbiomarker voor spoorelementen zoals borium, kobalt, koper, ijzer, mangaan, molybdeen, seleen, silicium, vanadium en zink. Speciale aandacht werd besteed aan het blootstellingstijdvenster dat wordt weerspiegeld in de teennagel, de intraindividuele variabiliteit van blootstellingsniveaus in de tijd in deze matrix, en de relatie van de teennagel met andere biomarkers, persoonlijke karakteristieken en milieubronnen. Onze zoektocht identificeerde 139 artikelen, met seleen en zink als de meest onderzochte elementen. De variabiliteit tussen onderzoeken suggereert dat teennagelniveaus verschillende mate van blootstelling kunnen weerspiegelen en waarschijnlijk corresponderen met blootstellingen die 3-12 maanden voor bemonstering hebben plaatsgevonden (d.w.z. voor mangaan/seleen). Slechts enkele onderzoeken beoordeelden de reproduceerbaarheid van resultaten in de tijd en voor monsters die 1-6 jaar uit elkaar waren verzameld, lagen de correlatiecoëfficiënten tussen 0,26 en 0,66. Spoorelementen in teennagels correleerden niet goed met die in bloed en urine en toonden lage tot matige correlatie met die in haar en nagels van vingers. Beschikbare gegevens suggereren dat voor enkele elementen (Se, Mn, Zn) concentraties in teennagels langdurige externe blootstellingen weerspiegelen op redelijk reproduceerbare niveaus, terwijl voor andere metalen deze associatie nog niet is onderzocht. Onder voedingsfactoren toonden alleen teennagel-seleen duidelijke associaties met de inname van supplementen of specifieke voedingsmiddelen. De teennagelniveaus konden ook beroepsmatige blootstelling vertegenwoordigen, bijvoorbeeld Mn-blootstelling bij lassers. De schaarste aan informatie over andere essentiële spoorelementen, samen met de grote heterogeniteit tussen onderzoeken, maakt de validering van het gebruik van teennagels als biomarkers voor blootstelling aan deze elementen moeilijk. Standaardisering van monstername, kwaliteitscontrole, analytische technieken en rapportaageprocedures zouden verder onderzoek kunnen vergemakkelijken dat zich richt op het duidelijk begrijpen van de betekenis van essentiële niveaus in deze veelbelovende matrix en zou het nut ervan in epidemiologisch onderzoek vergroten.