Traject van zelfzorg bij personen met stabiele hartfalen en insomnie na twee zelfzorginterventies.

DOEL: Het beschrijven van (1) zelfzorgtrajecten bij volwassenen met hartfalen (HF) en slapeloosheid gedurende 1 jaar; (2) de mate waarin trajecten verschilden tussen cognitieve gedragstherapie voor slapeloosheid (CBT-I) of hartfalen zelfzorgeducatie; en (3) de associaties tussen zelfzorgtrajecten en klinische en demografische kenmerken, slaap, symptomen en stress, en functioneel vermogen. METHODEN: Wij voerden een secundaire analyse uit van gegevens uit een gerandomiseerde gecontroleerde studie naar de effecten van CBT-I vergeleken met hartfalen zelfzorgeducatie bij volwassenen met stabiel hartfalen en slapeloosheid. Wij gebruikten de Self-Care of Heart Failure Index v6.2. De analytische benaderingen omvatten t-toetsen, groepsgebaseerde trajectmodellering, ANOVA en chi-kwadraat. RESULTATEN: Wij includeerden 175 deelnemers (gemiddelde leeftijd=63,0 (12,9) jaar, blank, N = 100]. Wij vonden vier zelfzorgtrajecten: Lage zelfzorg (N = 47, 26,8%); Matige zelfzorg (N = 68, 38,9%): Voldoende zelfzorg (N = 42, 24,0%); en Optimale zelfzorg (N = 18, 10,3%). Er was geen verschil in zelfzorgtrajecten tussen interventies. De groep met lage zelfzorg had de meest ernstige uitgangsmoeheid, angst en waargenomen stress, en de laagste cognitieve capaciteiten. CONCLUSIE: Beide interventies voorkwamen achteruitgang van zelfzorg. Toekomstig onderzoek is nodig om de meest werkzame interventie ter verbetering van zelfzorgtrajecten te bepalen. PRAKTISCHE IMPLICATIES: Zorgverleners moeten voortdurende zelfzorgondersteuning bieden aan personen met blijvend lage en matige zelfzorg.