Kan COVID-19-besmetting maanden later haaruitval veroorzaken?

Ja. Een aantal studies beschrijft een golf van diffuse haaruitval die ongeveer twee tot drie maanden na COVID-19-infectie optreedt, een patroon dat telogen effluvium wordt genoemd. Voor de meeste mensen is dit tijdelijk, hoewel de tijdslijn en het exacte mechanisme nog worden uitgezocht.

Hoe telogen effluvium na COVID-19 eruitziet

Een systematisch review waarin gegevens van 465 patiënten met acute telogen effluvium na COVID-19-herstel werden samengevoegd, vond een gemiddelde tijd van 74 dagen tussen infectie en merkbare haaruitval — iets eerder dan de acute telogen effluvium die normaal optreedt na andere ziekten of stressoren. De meeste patiënten in deze groep waren vrouwen, met een mediane leeftijd van 44 jaar. Bij grondig scalp-onderzoek (trichoscopie) waren de meest voorkomende bevindingen verminderde haardichtheid, lege haarfollikels of kort uitgroeiend haar. Bemoedigend is dat de meeste mensen herstelden, hoewel een kleiner aantal langduriger haaruitval had (systematisch overzicht, 2022).

Als u zich afvraagt of dit verschilt van haaruitval veroorzaakt door andere infecties of koorts, past het hier beschreven patroon in de ruimere categorie behandeld op waarom valt haar plotseling uit na ziekte — telogen effluvium is een erkende reactie op verschillende fysieke schokken voor het lichaam, en COVID-19 lijkt één trigger onder anderen te zijn.

Is er direct bewijs dat het aan het virus zelf gekoppeld is, of zou het toeval kunnen zijn?

Een cohortonderzoek keek specifiek naar deze vraag. Van de 181 patiënten met telogen effluvium tijdens de pandemie hadden 35,4% COVID-19 gehad voordat hun haaruitval begon, met een mediane tussenafstand van twee maanden (bereik één tot elf maanden). In deze COVID-19-groep was de haaruitval vaker van het acute type (87,5%) dan van het chronische type, en bloedtests toonden een lager monocytenaantal vergeleken met degenen zonder COVID-19-voorgeschiedenis. De onderzoekers stelden voor dat monocyten en macrofagen, cellen die betrokken zijn bij de ontstekingsrespons van het lichaam op het virus, een rol kunnen spelen bij het triggeren van veranderingen in de follikel, hoewel zij duidelijk maakten dat het exacte mechanisme nog niet volledig is uitgezocht (cohortonderzoek, 2022).

Hoe lang duurt het en groeit het terug?

Het systematisch review van 465 patiënten vond dat de meeste mensen herstelden van de haaruitval, beschrijvend telogen effluvium over het algemeen als zelf-beperkt, hoewel het echte nood veroorzaakte terwijl het duurde (systematisch overzicht, 2022). Een afzonderlijke open-label studie naar topicale minoxidil bij 12 personen met telogen effluvium (een mix van oorzaken, niet specifiek voor COVID-19) noteerde dat haarverlies in deze aandoening typisch stopt binnen drie tot zes maanden na ontstaan zodra de trigger voorbij is, met zelfstandige haargroei — hoewel de auteurs van deze studie zelf de zelfgenezende aard van de aandoening als factor aanstipten die het moeilijk maakt om te weten hoeveel van de verbetering die zij hebben gemeten aan de behandeling zelf te wijten is (klinische proef, 2025).

Een kleinere klinische studie keek specifiek naar behandeling van COVID-19-gerelateerde telogen effluvium: 20 patiënten ontvingen injecties van autologe micrografen (een behandeling met eigen scalpweefsel van de patiënt) en werden zes maanden lang gevolgd, met de studie rapporterend over verbeterde haardikkte en dichtheid vergeleken met de uitgangswaarde (klinische trial, 2022). Omdat deze studie geen placebo- of vergelijkingsgroep omvatte, is het moeilijk te zeggen hoe dit zich verhoudt tot het natuurlijke herstel dat al in het grotere review wordt beschreven.

Welke rol kunnen bloedmarkers of voeding spelen?

Buiten het COVID-specifieke onderzoek hebben bredere studies over diffuse haaruitval bij vrouwen naar voedings- en hormonale bijdragende factoren gekeken. Een cohortonderzoek van 100 vrouwen met niet-litteken diffuse haaruitval vond dat lage hemoglobine, lage ferrritine, laag vitamine B12 en laag vitamine D algemeen voorkomen bij degenen die eraan lijden, naast subklinische hypothyreoïdie in een kleinere ondergroep (cohort study, 2019). Een afzonderlijke meta-analyse van meer dan 3.000 personen met verschillende vormen van niet-litteken alopecia, inclusief telogen effluvium, vond lagere vitamine D-niveaus en hogere frequenties van vitamine D-deficiëntie vergeleken met personen zonder haaruitval (systematische review, 2024). Dit onderzoek is niet specifiek uitgevoerd bij mensen met haaruitval na COVID, dus het kan niet zeggen dat het het COVID-patroon rechtstreeks verklaart — maar voor iedereen die probeert te begrijpen waarom haar rond dit moment in het leven dunner wordt om redenen die niet gerelateerd zijn aan infectie, het veroorzaakt laag ijzer haaruitval bij vrouwen pagina en de breder haar- en nagelarchief dekken verwante terreinen.

Wat zeggen we over behandeling?

De studies in dit archief testen een reeks aanpakken voor telogen effluvium in het algemeen — topische minoxidil (klinische proef, 2025), plasmaverrijkt met trombocyten (gecontroleerde studie, 2023), micronaaldbehandeling van de scalp (klinische studie, 2020), autologe microgroeven (klinische trial, 2022), en laagintensieve laserbehandeling (systematisch overzicht, 2025) — maar alleen de microgreffe-studie werd specifiek uitgevoerd bij mensen met COVID-19-gerelateerd haarverlies. De anderen onderzochten telogen effluvium of alopecia in bredere zin, met kleine steekproeven en in verschillende gevallen zonder placebocontrole, wat beperkt wat kan worden geconcludeerd over hun effect op dit specifieke post-virale patroon.

Wat het archief niet beantwoordt

De studies hier bewijzen geen enkel vastgesteld biologisch mechanisme voor waarom COVID-19 deze afschilfering veroorzaakt — de monocyttheorie wordt beschreven als één mogelijkheid, niet als een vastgestelde verklaring (cohortonderzoek, 2022). Er zijn ook geen langetermijngegevens die verder gaan dan ongeveer zes maanden om vast te stellen of het haar bij iedereen volledig teruggroeit naar de vorige dichtheid, of dat dit in een minderheid van gevallen een meer blijvend probleem wordt. En geen van de behandelstudies specifiek voor haarverlies gerelateerd aan COVID-19 had een controlegroep, dus op basis van dit bewijs is het niet mogelijk te zeggen hoeveel van de gerapporteerde verbetering het gevolg is van de behandeling versus het natuurlijke herstelverloop dat al in het grotere onderzoek is beschreven.