Een prospectieve gerandomiseerde studie waarin finasteride en spironolacton werden vergeleken in de behandeling van behaard vrouwen.

Verhoogde 5-alfareductaseactiviteit is aangetoond in de huid van de meeste vrouwen met hirsutisme. Finasteride is een specifieke competitieve remmer van 5-alfareductase, die het type 2-isoenzym bij voorkeur remt. Daarom hebben we willekeurig 14 behaard vrouwen in een verhouding van 2:1 toegewezen aan een van 2 behandelarmen: 1) finasteridebehandeling (F) (n = 9; 5 mg, oraal, dagelijks), of 2) spironolactonbehandeling (S) (n = 5; 100 mg, oraal, dagelijks). Elke groep werd 6 maanden behandeld. Patiënten werden geëvalueerd op baseline en na 3 en 6 maanden behandeling. De 2 groepen waren vergelijkbaar naar leeftijd, gewicht, heup-/tailleverhouding, baselineFerrimanGallwey-score (F, 19 +/- 2; S, 19 +/- 2) en baselineandrogeenniveaus. Finasteridebehandeling resulteerde in een significante stijging van testosteron (T; P < 0,01) en de T/dihydrotestosteronverhouding (P < 0,01). Finasteride veroorzaakte een significante afname van 5-alfaandrostaan-3-alfa,17-betadiolglucuronide (3-alfa-diolG; P < 0,05), de 3-alfa-diolG/T-verhouding (P < 0,01) en de 3-alfa-diolG/androstenedionverhouding (P < 0,05). Alle veranderingen waren consistent met 5-alfareductaseremming. Daarentegen resulteerde spironolactonbehandeling niet in significante veranderingen in serumahormoonniveaus. Beide behandelingen veroorzaakten een significante afname van anagenhaardiameters [F, -14,0 +/- 6,7% (P < 0,05); S, -13,4 +/- 3,8% (P < 0,05)] en Ferriman-Gallwey-scores [F, -2,1 +/- 0,4 (P < 0,05); S, -2,5 +/- 0,7 (P < 0,05)]. Concluderend resulteerde finasteride- en spironolactonbehandeling, ondanks significant verschillende effecten op androgeenniveaus, in een vergelijkbaar klinisch effect op hirsutisme. Beide veroorzaakten significante, maar beperkte verbetering van hirsutisme. Hoewel veelbelovend, zijn verdere onderzoeken met finasteride nodig om de effectiviteit ervan als behandeling voor hirsutisme te verifiëren. Dergelijke onderzoeken zullen ook beter inzicht geven in de relatieve bijdrage van 5-alfareductase-isoënzymen aan hirsutisme.