Comparative effects of pharmacological interventions for the acute and long-term management of insomnia disorder in adults: a systematic review and network meta-analysis.

ACHTERGROND: Gedragsmatige, cognitieve en farmacologische interventies kunnen allemaal effectief zijn voor insomnia. Echter, vanwege onvoldoende middelen worden medicijnen wereldwijd vaker gebruikt. We wilden de vergelijkende werkzaamheid van farmacologische behandelingen voor acute en langdurige behandeling van volwassenen met insomniestoornis schatten. METHODEN: In deze systematische review en netwerk meta-analyse hebben we de Cochrane Central Register of Controlled Trials, MEDLINE, PubMed, Embase, PsycINFO, WHO International Clinical Trials Registry Platform, ClinicalTrials.gov en websites van regelgevingsorganen doorzoekt van het begin van de database tot 25 november 2021 om gepubliceerde en ongepubliceerde gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken te identificeren. We includeerden studies die farmacologische behandelingen of placebo als monotherapie vergeleken voor de behandeling van volwassenen (≥18 jaar) met insomniestoornis. We beoordeelden de zekerheid van het bewijs met behulp van het confidence in network meta-analysis (CINeMA) framework. Primaire uitkomsten waren werkzaamheid (dat wil zeggen, slaapkwaliteit gemeten met welke zelfbeoordeelde schaal dan ook), stopzetting van behandeling om welke reden dan ook en specifiek vanwege bijwerkingen, en veiligheid (dat wil zeggen, aantal patiënten met ten minste één ongewenste gebeurtenis), zowel voor acute als langdurige behandeling. We schatten samengevatte gestandaardiseerde gemiddelde verschillen (SMD's) en odds ratio's (OR's) met behulp van paarsgewijze en netwerk meta-analyse met willekeurige effecten. Deze studie is geregistreerd bij Open Science Framework, https://doi.org/10.17605/OSF.IO/PU4QJ. BEVINDINGEN: We includeerden 170 onderzoeken (36 interventies en 47 950 deelnemers) in de systematische review en 154 dubbelblinde, gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken (30 interventies en 44 089 deelnemers) waren geschikt voor de netwerk meta-analyse. Met betrekking tot acute behandeling waren benzodiazepinen, doxylamine, eszopiclone, lemborexant, seltorexant, zolpidem en zopiclone werkzamer dan placebo (SMD bereik: 0·36-0·83 [CINeMA schattingen van zekerheid: hoog tot matig]). Benzodiazepinen, eszopiclone, zolpidem en zopiclone waren werkzamer dan melatonine, ramelteon en zaleplon (SMD 0·27-0·71 [matig tot zeer laag]). Intermediair werkende benzodiazepinen, langwerkende benzodiazepinen en eszopiclone hadden minder staken om welke reden dan ook dan ramelteon (OR 0·72 [95% BI 0·52-0·99; matig], 0·70 [0·51-0·95; matig] en 0·71 [0·52-0·98; matig], respectievelijk). Zopiclone en zolpidem veroorzaakten meer uitvallers vanwege ongewenste gebeurtenissen dan placebo (zopiclone: OR 2·00 [95% BI 1·28-3·13; zeer laag]; zolpidem: 1·79 [1·25-2·50; matig]); en zopiclone veroorzaakte meer uitvallers dan eszopiclone (OR 1·82 [95% BI 1·01-3·33; laag]), daridorexant (3·45 [1·41-8·33; laag]) en suvorexant (3·13 [1·47-6·67; laag]). Voor het aantal personen met bijwerkingen op het moment van afsluiting van de studie waren benzodiazepinen, eszopiclone, zolpidem en zopiclone slechter dan placebo, doxepine, seltorexant en zaleplon (OR bereik 1·27-2·78 [hoog tot zeer laag]). Voor langdurige behandeling waren eszopiclone en lemborexant werkzamer dan placebo (eszopiclone: SMD 0·63 [95% BI 0·36-0·90; zeer laag]; lemborexant: 0·41 [0·04-0·78; zeer laag]) en was eszopiclone werkzamer dan ramelteon (0·63 [0·16-1·10; zeer laag]) en zolpidem (0·60 [0·00-1·20; zeer laag]). Vergeleken met ramelteon hadden eszopiclone en zolpidem een lager percentage van stopzettingen om welke reden dan ook (eszopiclone: OR 0·43 [95% BI 0·20-0·93; zeer laag]; zolpidem: 0·43 [0·19-0·95; zeer laag]); echter, zolpidem was geassocieerd met een hoger aantal uitvallers vanwege bijwerkingen dan placebo (OR 2·00 [95% BI 1·11-3·70; zeer laag]). INTERPRETATIE: Over het geheel genomen hadden eszopiclone en lemborexant een gunstig profiel, maar eszopiclone kan aanzienlijke ongewenste gebeurtenissen veroorzaken en veiligheidsgegevens over lemborexant waren niet overtuigend. Doxepine, seltorexant en zaleplon werden goed verdragen, maar gegevens over werkzaamheid en andere belangrijke uitkomsten waren schaars en laten geen stevige conclusies toe. Veel geregistreerde geneesmiddelen (waaronder benzodiazepinen, daridorexant, suvorexant en trazodone) kunnen effectief zijn bij acute behandeling van insomnia, maar zijn geassocieerd met slechte verdraagbaarheid, of informatie over langetermijneffecten is niet beschikbaar. Melatonine, ramelteon en niet-geregistreerde geneesmiddelen toonden geen algemene substantiële voordelen. Deze resultaten moeten dienen ter ondersteuning van evidence-based klinische praktijk. FINANCIERING: UK National Institute for Health Research Oxford Health Biomedical Research Centre.