Kosteneffectiviteit van farmacologische behandelingen bij volwassenen met overgewicht of obesitas: een systematische review voor het American College of Physicians.

ACHTERGROND: Een uitgebreid overzicht van de kosteneffectiviteit van farmacologische behandelingen voor overgewicht of obesitas ontbreekt. DOEL: De kosteneffectiviteit van farmacologische behandelingen bij volwassenen met overgewicht of obesitas in een Amerikaanse setting evalueren. GEGEVENSBRONNEN: MEDLINE, Embase en economische databases, doorzocht op 13 oktober 2025. STUDIASELECTIE: Niet door industrie gefinancierde op onderzoeks- en modelgebaseerde kosteneffectiviteitsevaluaties in Amerikaanse setting van farmacologische behandelingen bij volwassenen met overgewicht of obesitas. GEGEVENSEXTRACTIE: Gegevens over klinische karakteristieken, economische karakteristieken (bijvoorbeeld modeltype) en onderzoeksuitkomsten werden door één reviewer geëxtraheerd en geverifieerd door een tweede reviewer. Studiakwaliteit werd beoordeeld met de CHEQUE-tool (Criteria for Health Economic Quality Evaluation); waarde werd beoordeeld met behulp van incrementele kosteneffectiviteitsratio's (ICER's), met drempelwaarden voor hoge waarde (<$100.000 per quality-adjusted life-year [QALY], of dominant), intermediaire waarde ($100.000 tot $200.000 per QALY), lage waarde (>$200.000 per QALY) en geen waarde (strikte of uitgebreide dominantie, of minder kostbaar en minder effectief); en zekerheid van bewijs werd beoordeeld met behulp van de GRADE-benadering (Grading of Recommendations Assessment, Development and Evaluation). GEGEVENSSYNTHESE: Vier van de 9 opgenomen studies hadden een laag risico op bias. Geen van de 42 gerapporteerde paarsgewijze vergelijkingen hadden hoge zekerheid. In de 6 studies met gematigde zekerheid hadden liraglutide lage waarde en fenterminetopiramaat en tirzepatide hoge waarde wanneer elk werd vergeleken met leefstijlmodificatie. Semaglutide had lage waarde in vergelijking met naltrexon-bupropion en fenterminetopiramaat en hoge waarde in vergelijking met liraglutide. BEPERKINGEN: Alle studies waren modelgebaseerd. ICER's werden niet gerapporteerd voor alle potentiële behandelingsvergleking. De meeste studies hadden onvolledige rapportage of hadden een hoog risico op bias. CONCLUSIE: Huidige bewijs over de kosteneffectiviteit van farmacologische behandeling van overgewicht of obesitas wordt belemmerd door studies van slechte kwaliteit, wat de mogelijkheid om conclusies te trekken beperkt. PRIMAIRE FINANCIERINGSBRON: American College of Physicians. (PROSPERO: CRD42023491646).