Vertraagd effect van verschillende trainingsmodaliteiten op glycemische controle bij diabetes mellitus type 1: een systematisch overzicht en meta-analyse.

ACHTERGROND EN DOELSTELLINGEN: Ondanks de cruciale rol van lichaamsbeweging bij de preventie van comorbiditeiten en complicaties bij type 1 diabetes mellitus (T1DM), zijn mensen met de ziekte vaak onvoldoende lichamelijk actief, vooral vanwege de angst voor hypoglycemie. Onderzoek met continue glucosemonitoring (CGM) apparaten heeft aangetoond dat lichaamsbeweging de glycemische controle bij T1DM langer dan 24 uur beïnvloedt. Het doel van dit systematische review en meta-analyse is daarom om de vertraagde effecten van verschillende trainingsmodaliteiten op glycemische controle bij volwassenen met T1DM te onderzoeken. METHODEN EN RESULTATEN: De literatuurzoeking naar experimentele studies werd uitgevoerd op PubMed, SPORTDiscus en EMBASE van januari 2000 tot september 2019. Twaalf studies met CGM-apparaten werden opgenomen. In vergelijking met uithoudingstraining verhoogde onderbroken training de tijd in hypoglycemie (0,62, 0,07 tot 1,18; gestandaardiseerde effectgrootte, 95% CI) en verlaagde de gemiddelde interstitiële glucoseconcentratie (-0,88, -1,45 tot -0,33). Er waren geen verschillen in de tijd in hyperglycemie (-0,07, -0,58 tot 0,45) of in het aandeel van trainers die hypoglycemische episodes ervaarden (0,82, 0,45 tot 1,49; proportieratio, 95% CI) tussen omstandigheden. Het systematische review vond ook een verminderd risico op hypoglycemie als lichaamsbeweging 's ochtends in plaats van 's middags wordt uitgevoerd, en met een 50% verlaging van snelwerkend insuline. Het was niet mogelijk om de voordelen van weerstandstraining vast te stellen. CONCLUSIES: Voor het eerst hebben we het vertraagde effect van lichaamsbeweging bij volwassenen met T1DM systematisch onderzocht, ongedetecteerde effecten gemarkeerd, tekortkomingen in de bestaande literatuur aangetoond en suggesties gedaan voor het ontwerp van toekomstige vergelijkbare studies.