Verschillende regimina van menopauzale hormonale therapie voor verbetering van slaapkwaliteit: een systematisch overzicht en meta-analyse.

BELANG: Langdurige slaapverstoringen bij menopauzale vrouwen zijn nauw gerelateerd aan cardiovasculaire aandoeningen, metabolische aandoeningen en cognitieve beperkingen. Hormoontherapie (HT) is momenteel een standaardbehandeling voor menopauzale symptomen. Het blijft echter onduidelijk of HT de slaapkwaliteit kan verbeteren. DOEL: We voerden een systematische review en meta-analyse uit om de effecten van verschillende HT-regimes op menopauzale slaapkwaliteit te beoordelen. BEWIJSMATERIAAL: We hebben MEDLINE, Embase, het Cochrane Central Register of Controlled Trials, PsycINFO, CINAHL en Web of Science systematisch doorzocht naar gerandomiseerde gecontroleerde trials over menopauzale HT op slaapverstoringen tot 14 juni 2021. Informatie over lopende en niet-gepubliceerde trials werd verzameld door WHOICTRP en ClinicalTrials.gov te doorzoeken. Onze primaire uitkomstmaat was slaapkwaliteit met objectieve metingen. We schatten het gestandaardiseerde gemiddelde verschil (SMD) met behulp van random-effects-modellen. BEVINDINGEN: We identificeerden in totaal 3.059 studies en includeerden uiteindelijk 15 studies in de meta-analyse. Vergeleken met placebo verbeterde HT zelfgerapporteerde slaapresultaten (SMD = -0,13; 95% CI, -0,18 tot -0,08, P < 0,00001 en I2 = 41%), maar niet slaapparameters gemeten met polysomnografie. Subgroepanalyses volgens het HT-regime toonden aan dat 17β-estradiol (17β-E2) (SMD = -0,34; 95% CI, -0,51 tot -0,17, P < 0,0001 en I2 = 0%) en geconjugeerde paardenestrогenen (SMD = -0,10; 95% CI, -0,12 tot -0,07, P < 0,00001 en I2 = 0%) de slaapkwaliteit verbeterden. Bovendien was transdermale toediening (SMD = -0,35; 95% CI, -0,64 tot -0,06 en P = 0,02) voordéliger dan orale toediening (SMD = -0,10; 95% CI, -0,14 tot -0,07 en P < 0,00001). Daarnaast had de combinatie van estrogeen en progesteron een positief effect op slaapverstoring (SMD = -0,10; 95% CI, -0,13 tot -0,07, P < 0,00001 en I2 = 0%), terwijl estrogenmonotherapie dat niet deed. De resultaten toonden aan dat estrogeen/gemixtemineuriseerde progesteron (SMD = -0,22; 95% CI, -0,37 tot -0,06, P = 0,007 en I2 = 0%) en estrogeen/medroxyprogesteronaacetaat (SMD = -0,10; 95% CI, -0,13 tot -0,07, P < 0,00001 en I2 = 0%) slaapverstoring konden verlichten. CONCLUSIES EN RELEVANTIE: HT heeft tot op zekere hoogte een gunstig effect op slaapverstoring, en de formuleringen en toedieningsroutes van hormonale middelen beïnvloeden de effectgrootte.