wat is eigenlijk bewezen over het vrouwelijk lichaam na veertig

Gewichtsverlies en GLP-1

Discontinuation due to adverse events in randomized trials of orlistat, sibutramine and rimonabant: a meta-analysis.

5 Herhaald bewijs

Hoe zwaar dit weegt: verschillende onderzoeken bij mensen, gecombineerd — het sterkste bewijs dat er is.
Type onderzoek
meta-analyse of systematische review
Onderzocht bij
mensen
Deelnemers
niet vermeld in de samenvatting
Gepubliceerd
2009 in Obesity reviews : an official journal of the International Association for the Study of Obesity
Geciteerd
31 keer door ander onderzoek
Wie betaalde
Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
Bron
PubMed 19460116 · doi 10.1111/j.1467-789X.2009.00581.x
De uitleg in begrijpelijke taal van dit onderzoek wordt nog geschreven. Hieronder staat de samenvatting precies zoals de onderzoekers die hebben gepubliceerd.
Samenvatting door de onderzoekers — originele tekst

Het doel van dit artikel was het inschatten van het risico op stopzetting vanwege bijwerkingen in onderzoeken naar orlistat, sibutramine en rimonabant. Medline, EMBASE, het Cochrane-register van gecontroleerde onderzoeken en referentielijsten van geïdentificeerde artikelen werden doorzocht van 1990 tot mei 2008. Alle gerandomiseerde placebogecontroleerde onderzoeken van 12-24 maanden duur bij volwassenen die licensiële doses gebruikten, werden opgenomen. Onderzoeken/onderzoeksarmen werden uitgesloten als zij gewichtsbehoud na gewichtsverlies onderzochten. Onderzoeken werden geïdentificeerd, onderworpen aan in- en exclusiecriteria en beoordeeld. Gegevens over deelnemers, interventies en stopzetting werden geëxtraheerd en onderzoeken beoordeeld op kwaliteit op basis van gevestigde criteria. Een random effects model werd gebruikt om gepoolde risicoverhoudingen, risicocoverschillen en number needed to harm (NNH) in te schatten. In totaal voldeden 28 onderzoeken aan de inclusiecriteria (16 orlistat, 7 sibutramine en 5 rimonabant). De risicoverhoudingen voor stopzetting vanwege bijwerkingen waren significant verhoogd voor rimonabant (2,00; 1,66-2,41) en orlistat (1,59; 1,21-2,08), maar niet voor sibutramine (0,98, 0,68-1,41). Vergeleken met placebo was het risicocoverschil het grootste voor rimonabant (7%, 5-9%; NNH 14, 11-19), gevolgd door orlistat (3%, 1-4%; NNH 39, 25-83), terwijl geen significant verschil werd gezien voor sibutramine (0,2%, -3 tot 4%; NNH 500). De meest voorkomende bijwerkingen die tot stopzetting leidden, waren gastro-intestinaal voor orlistat (40%) en psychiatrisch voor rimonabant (47%). Overeenkomstige informatie was niet beschikbaar voor sibutramine. Concluderend verschillen beschikbare gewichtsverliesgeneesmiddelen aanzienlijk met betrekking tot het risico op stopzetting vanwege bijwerkingen, evenals in onderliggende oorzaken van deze bijwerkingen. Gezien het grote aantal patiënten dat voor behandeling in aanmerking komt, is de lage NNH voor rimonabant een zorg.