Discontinuation due to adverse events in randomized trials of orlistat, sibutramine and rimonabant: a meta-analysis.
5 Herhaald bewijs
- Type onderzoek
- meta-analyse of systematische review
- Onderzocht bij
- mensen
- Deelnemers
- niet vermeld in de samenvatting
- Gepubliceerd
- 2009 in Obesity reviews : an official journal of the International Association for the Study of Obesity
- Geciteerd
- 31 keer door ander onderzoek
- Wie betaalde
- Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
- Bron
- PubMed 19460116 · doi 10.1111/j.1467-789X.2009.00581.x
Het doel van dit artikel was het inschatten van het risico op stopzetting vanwege bijwerkingen in onderzoeken naar orlistat, sibutramine en rimonabant. Medline, EMBASE, het Cochrane-register van gecontroleerde onderzoeken en referentielijsten van geïdentificeerde artikelen werden doorzocht van 1990 tot mei 2008. Alle gerandomiseerde placebogecontroleerde onderzoeken van 12-24 maanden duur bij volwassenen die licensiële doses gebruikten, werden opgenomen. Onderzoeken/onderzoeksarmen werden uitgesloten als zij gewichtsbehoud na gewichtsverlies onderzochten. Onderzoeken werden geïdentificeerd, onderworpen aan in- en exclusiecriteria en beoordeeld. Gegevens over deelnemers, interventies en stopzetting werden geëxtraheerd en onderzoeken beoordeeld op kwaliteit op basis van gevestigde criteria. Een random effects model werd gebruikt om gepoolde risicoverhoudingen, risicocoverschillen en number needed to harm (NNH) in te schatten. In totaal voldeden 28 onderzoeken aan de inclusiecriteria (16 orlistat, 7 sibutramine en 5 rimonabant). De risicoverhoudingen voor stopzetting vanwege bijwerkingen waren significant verhoogd voor rimonabant (2,00; 1,66-2,41) en orlistat (1,59; 1,21-2,08), maar niet voor sibutramine (0,98, 0,68-1,41). Vergeleken met placebo was het risicocoverschil het grootste voor rimonabant (7%, 5-9%; NNH 14, 11-19), gevolgd door orlistat (3%, 1-4%; NNH 39, 25-83), terwijl geen significant verschil werd gezien voor sibutramine (0,2%, -3 tot 4%; NNH 500). De meest voorkomende bijwerkingen die tot stopzetting leidden, waren gastro-intestinaal voor orlistat (40%) en psychiatrisch voor rimonabant (47%). Overeenkomstige informatie was niet beschikbaar voor sibutramine. Concluderend verschillen beschikbare gewichtsverliesgeneesmiddelen aanzienlijk met betrekking tot het risico op stopzetting vanwege bijwerkingen, evenals in onderliggende oorzaken van deze bijwerkingen. Gezien het grote aantal patiënten dat voor behandeling in aanmerking komt, is de lage NNH voor rimonabant een zorg.