Werkzaamheid en veiligheid van semaglutide bij gewichtsverlies bij niet-diabetische obese patiënten: een systematische review en meta-analyse.

ACHTERGROND: Obesitas is een chronische multifactoriële ziekte gekenmerkt door overmatige vetmassa en persisterende laaggradige systemische inflammatie, die aanzienlijk bijdragen aan cardiometabole morbiditeit en mortaliteit. Semaglutide, een langwerkend glucagon-achtig peptide-1-receptoragonist goedgekeurd voor chronisch gewichtsbeheer, bevordert gewichtsverlies door appetit te verminderen, maagontlediging te vertragen en energie-inname te verminderen, terwijl het ook mogelijke anti-inflammatoire effecten aantoont. Hoewel semaglutide veelbelovende werkzaamheid heeft aangetoond voor gewichtsreductie, is een bijgewerkte evaluatie van de werkzaamheid en veiligheid daarvan bij niet-diabetische personen met overgewicht of obesitas gerechtvaardigd. METHODEN: Een systematische review en meta-analyse werd uitgevoerd volgens PRISMA 2020-richtlijnen. PubMed/MEDLINE, Embase, Scopus en CINAHL werden van begin tot maart 2025 doorzocht op gerandomiseerde, gecontroleerde onderzoeken waarin subcutaan semaglutide bij volwassenen met overgewicht of obesitas zonder type 2-diabetes mellitus werd geëvalueerd. De primaire uitkomst was het percentagewijziging in lichaamsgewicht vanaf de uitgangssituatie. Secundaire uitkomsten waren gastrointestinale bijwerkingen in het algemeen, misselijkheid, braken, diarree, obstipatie, afbreken van de behandeling vanwege bijwerkingen en ernstige bijwerkingen. Gepoolde schattingen werden berekend met behulp van een random-effects-model. RESULTATEN: Vier gerandomiseerde, gecontroleerde onderzoeken met 3613 deelnemers voldeden aan de inclusiecriteria. Semaglutide veroorzaakte aanzienlijk groter gewichtsverlies dan placebo (gemiddelde verschil: -11,85%; 95%-betrouwbaarheidsinterval [BI]: -12,81 tot -10,90; P < 0,00001). Gastrointestinale bijwerkingen in het algemeen waren aanzienlijk frequenter met semaglutide, met misselijkheid, braken, diarree en obstipatie als de meest gerapporteerde bijwerkingen. Afbreken van de behandeling vanwege bijwerkingen was ook aanzienlijk hoger in de semaglutide-groep (RR 2,62, 95%-BI: 1,70-4,03; P = 0,001). Ernstige bijwerkingen, inclusief acute pancreatitis en cholelithiasis, waren zeldzaam. CONCLUSIES: Subcutaan semaglutide is een effectieve behandeling voor gewichtsreductie bij volwassenen met overgewicht of obesitas zonder type 2-diabetes mellitus, maar is geassocieerd met een verhoogd risico op gastrointestinale bijwerkingen, met name misselijkheid, braken, diarree en obstipatie, evenals hogere behandelafbreking. Ernstige bijwerkingen waren zeldzaam. Verdere langetermijn-gerandomiseerde onderzoeken zijn nodig om de duurzaamheid van gewichtsverlies en het langetermijnveiligheidsprofiel van semaglutide te evalueren.