Effects of 4:3 Intermittent Fasting on Eating Behaviors and Appetite Hormones: A Secondary Analysis of a 12-Month Behavioral Weight Loss Intervention.

ACHTERGROND/DOELSTELLINGEN: Dagelijkse calorieverbeperking (DCR) is een veel voorkomende voedingsmatige gewichtsverliesstrategie, maar leidt tot metabole en gedragsaanpassingen, inclusief ongewenst eetgedrag en gereglementeerde appetijt. Intermittent fasting (IMF) kan deze effecten verzwakken door diëtische flexibiliteit tijdens energiebeperking aan te bieden. Deze secundaire analyse vergeleek veranderingen in eetgedrag en appetijt-gerelateerde hormonen tussen 4:3 intermittent fasting (4:3 IMF) en DCR en onderzocht hun associatie met gewichtsverlies over 12 maanden. METHODEN: Volwassenen met overgewicht of obesitas werden willekeurig toegewezen aan 4:3 IMF of DCR gedurende 12 maanden. Beide gerandomiseerde groepen ontvingen een aangepast wekelijks voedingsenergietekort (34%), uitgebreide groepsgebaseerde gedragsondersteuning en een voorschrift om matig intensieve aerobe activiteit tot 300 minuten/week uit te voeren. Eetgedrag werd beoordeeld met behulp van gevalideerde vragenlijsten op baseline en in maanden 3, 6 en 12. Nuchtere niveaus van leptine, ghreline, peptide YY, brain-derived neurotrophic factor en adiponectine werden gemeten op baseline en in maanden 6 en 12. Lineaire mixed models en Pearson-correlaties werden gebruikt om de uitkomsten te evalueren. RESULTATEN: In deze analyse waren 165 volwassenen opgenomen (gemiddelde ± SD; leeftijd 42 ± 9 jaar, BMI 34,2 ± 4,3 kg/m 2 , 74% vrouwelijk) willekeurig toegewezen aan 4:3 IMF (n = 84) of DCR (n = 81). Na 12 maanden waren scores voor binge eating en ongecontroleerd eten afgenomen bij 4:3 IMF maar toegenomen bij DCR ( p < 0,01 voor verschillen tussen groepen). Bij 4:3 IMF was groter gewichtsverlies geassocieerd met afgenomen ongecontroleerd eten (r = -0,27, p = 0,03), emotioneel eten (r = -0,37, p < 0,01) en toegenomen cognitieve terughoudendheid (r = 0,35, p < 0,01) na 12 maanden. Er waren geen verschillen tussen groepen in veranderingen in nuchtere appetijt-gerelateerde hormonen op enig moment. CONCLUSIES: In vergelijking met DCR toonde 4:3 IMF verbeterd binge eating en ongecontroleerd eetgedrag na 12 maanden. Dit kan gedeeltelijk het groter gewichtsverlies verklaren dat werd bereikt door 4:3 IMF versus DCR. Toekomstige studies moeten de mechanismen onderliggen aan eetgedragveranderingen met 4:3 IMF en hun lange termijnduurzaamheid onderzoeken.