Evaluatie van patiënten met telogeen effluvium tijdens de pandemie: kunnen de monocyten verantwoordelijk zijn voor post-COVID-19 telogeen effluvium?

INLEIDING: Telogen effluvium (TE) is een van de oorzaken van niet-litteken vormend haarverlies dat gewoonlijk 2-3 maanden na een triggerfactor optreedt. Het werd gerapporteerd dat de incidentie van TE tijdens de COVID-19-pandemie (coronavirus disease 2019) toenam. Tot op heden is er echter geen onderzoek dat de COVID-19-status vóór het begin van haarverlies bij patiënten met TE evalueert. Het doel van deze studie is om patiënten met TE te evalueren of zij vóór het begin van hun haarverlies COVID-19 hebben gehad of niet en om de demografische en klinische kenmerken en laboratoriumparameters van degenen met en zonder een voorgeschiedenis van COVID-19 te vergelijken. METHODE: We voerden een observationeel cohortonderzoek uit bij TE-patiënten. De diagnose TE was gebaseerd op anamnese en fysiek onderzoek van de patiënten. Ook werd een haartrektest uitgevoerd. Demografische gegevens en de resultaten van COVID-19 real-time polymerase kettingreactie (RT-PCR) werden geregistreerd uit de elektronische medische dossiers. RESULTATEN: In totaal waren 181 patiënten met TE in de studie opgenomen. Vierenzestig patiënten (35,4%) hadden vóór het begin van het haarverlies een COVID-19-diagnose gekregen. De mediane duur van de ontwikkeling van haarverlies was 2 maanden (bereik 1-11 maanden, IQR 3) na COVID-19-diagnose. In deze groep hadden 87,5% van de patiënten (n = 56) acuut TE en 12,5% van de patiënten (n = 8) chronisch TE. De frequentie van acuut TE en het gebruik van vitaminensupplementen waren significant hoger (p < 0,001 respectievelijk p = 0,027) en het monocytengetal in perifeer bloed was lager (p = 0,041) in de groep gediagnosticeerd met COVID-19. DISCUSSIE EN CONCLUSIE: Er werd gesteld dat monocyten en macrofagen geïnfecteerd door SARS-CoV-2 pro-inflammatoire cytokinen kunnen produceren die een cruciale rol spelen in de ontwikkeling van COVID-19-gerelateerde complicaties. Ook werd gesuggereerd dat het aantal monocyten in de late herstelfase de neiging heeft lager te zijn. Het lagere monocytengetal bij patiënten met een voorgeschiedenis van COVID-19 in onze studie kan gerelateerd zijn aan het evalueren van patiënten in de late periode van herstel en de migratie van circulerende monocyten naar haarfollikels. De voorgeschiedenis van COVID-19 moet worden onderzocht bij patiënten met TE. Het moet in gedachten worden gehouden dat haarverlies dat zich na COVID-19 ontwikkelt ook in chronische TE-vorm kan optreden. De exacte mechanismen van haarverlies geïnduceerd door COVID-19 zijn niet volledig verklaard; de rol van monocyten op de haarfollikels kan een van de verantwoordelijke mechanismen zijn.