Exploring the effectiveness of an 18-month weight management intervention in adults with Down syndrome using propensity score matching.

ACHTERGROND: Downsyndroom (DS) is één van de meest voorkomende aangeboren afwijkingen in de USA en wordt geassocieerd met hoge niveaus van overgewicht en obesitas. Unieke kenmerken van volwassenen met DS die kunnen bijdragen aan de hoge niveaus van obesitas zijn hoge frequenties van hypothyreoidisme, slechte spiertonus, veranderde gang en lager rustmetabolisme. Door deze factoren is het onbekend of dezelfde gewichtsbeheersingsinterventies die effectief zijn bij volwassenen met intellectuele of ontwikkelingsstoornis (IDD) zonder DS even effectief zijn bij diegenen met DS. Daarom was het doel van deze secundaire analyse het vergelijken van veranderingen in gewicht, dieet en fysieke activiteit tussen deelnemers met DS-gerelateerde en niet-DS-gerelateerde IDD die deelnamen aan een 18 maanden durend gewichtsbeheersingsprogramma. METHODEN: We gebruikten propensity score methoden om basisvariabelen aan te passen van volwassenen met overgewicht/obesitas met en zonder DS die deelnamen aan een 18 maanden durend effectiviteitsstudie met 6 maanden gewichtsverlies en 12 maanden gewichtshandhaving. Deelnemers volgden één van twee gereduceerde calorieën diëtplannen, deden 150 minuten matig-intensieve fysieke activiteit (MVPA) per week en registreerden dagelijks hun voedselinname. Een gezondheidsvoorlichter voerde maandelijks thuisbezoeken uit bij deelnemers en een verzorger om feedback te geven over therapietrouw. RESULTATEN: Van de 124 deelnemers die aan de includeringscriteria voldeden, hadden 21 een diagnose downsyndroom en 103 niet-DS-gerelateerde IDD. Twintig van de 21 deelnemers met DS werden succesvol gematcht. Klinisch significant gewichtsverlies werd gezien na 18 maanden bij deelnemers met DS (-5,2%) en niet-DS-gerelateerde IDD (-6,8%), zonder verschil tussen groepen (P = 0,53). Significante reducties in energieinname werden gezien gedurende de 18 maanden durende interventie in zowel DS als niet-DS-gerelateerde IDD groepen met tussen-groep verschillen alleen op 12 maanden (1119 versus 1492 kcal/dag, respectievelijk; P = 0,003). Hoewel MVPA niet toenam in beide groepen gedurende de interventie, hadden diegenen met niet-DS-gerelateerde IDD hogere niveaus van MVPA vergeleken met diegenen met DS gedurende 18 maanden. CONCLUSIE: Deelnemers met DS verloren een klinisch significant gewicht gedurende de 18 maanden durende interventie. Vergeleken met diegenen met niet-DS-gerelateerde IDD, verloren diegenen met DS soortgelijke hoeveelheden gewicht, hadden soortgelijke dalingen in energieinname en deden minder MVPA gedurende de 18 maanden durende interventie. Hoewel individuen met DS fysiologische factoren hebben die kunnen bijdragen aan obesitas, kunnen gewichtsbeheersingsinterventies ontworpen voor individuen met IDD even effectief zijn in deze populatie.