wat is eigenlijk bewezen over het vrouwelijk lichaam na veertig

Menopauze en hormonen

Genetische variatie en opvliegers: een systematisch overzicht.

5 Herhaald bewijs

Hoe zwaar dit weegt: verschillende onderzoeken bij mensen, gecombineerd — het sterkste bewijs dat er is.
Type onderzoek
meta-analyse of systematische review
Onderzocht bij
mensen
Deelnemers
500
Gepubliceerd
2021 in The Journal of clinical endocrinology and metabolism
Geciteerd
3 keer door ander onderzoek
Wie betaalde
Openbaar gefinancierd, voor zover werd verklaard.
Bron
PubMed 32797194 · doi 10.1210/clinem/dgaa536
De uitleg in begrijpelijke taal van dit onderzoek wordt nog geschreven. Hieronder staat de samenvatting precies zoals de onderzoekers die hebben gepubliceerd.
Samenvatting door de onderzoekers — originele tekst

CONTEXT: Ongeveer 70% van de vrouwen ervaart vasomotore symptomen (VMS, hete flashes en/of nachtelijk zweten). De etiologie van VMS is niet duidelijk begrepen, maar kan genetische factoren omvatten. EVIDENCE ACQUISITION: We hebben PubMed en Embase doorzocht in overeenstemming met de Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-Analyses-richtlijn. We hebben studies over associaties tussen genetische variatie en VMS opgenomen. We hebben studies gericht op medicatie-interventies of preventie of behandeling van borstkanker uitgesloten. EVIDENCE SYNTHESIS: Van 202 unieke citaten voldeden 18 citaten aan de inclusiecriteria. De steekproefgrootten varieerden van 51 tot 17 695. Elf van de 18 studies hadden minder dan 500 deelnemers; 2 studies hadden 1000 of meer. Over het geheel genomen werden statistisch significante associaties met VMS gevonden voor varianten in 14 van de 26 genen die in kandidaatgenstudies werden beoordeeld. Het cytochroom P450 family 1 subfamily A member 1 (CYP1B1) gen was het onderwerp van het grootste aantal (n = 7) studies, maar de sterkte en statistische significantie van associaties van CYP1B1-varianten met VMS waren inconsistent. Een genoom-brede associatiestudie rapporteerde statistisch significante associaties tussen 14 single-nucleotide-varianten in het tachykinine-receptor 3-gen en VMS. Heterogeniteit tussen trials met betrekking tot VMS-meetmethoden en effectmaten maakten kwantitatieve meta-analyse onmogelijk; er waren weinig studies van elke specifieke genetische variant. CONCLUSIONS: Genetische varianten zijn geassocieerd met VMS. De associaties zijn niet beperkt tot variaties in genen van sekssteroïdmetabolisme. Studies waren echter zeldzaam en toekomstige studies zijn nodig om deze bevindingen te bevestigen en uit te breiden.