Hormoontherapie en andere behandelingen voor symptomen van menopauze.

De resultaten van grote klinische onderzoeken hebben artsen en patiënten ertoe gebracht de veiligheid van hormoontherapie voor de menopauze in twijfel te trekken. In het verleden schreven artsen hormoontherapie voor om de algemene gezondheid te verbeteren en hartziekten te voorkomen, evenals voor symptomen van de menopauze. Gecombineerde estrogeen/progestageen therapie, maar niet alleen estrogeen, verhoogt het risico op borstkanker bij gebruik langer dan drie tot vijf jaar. Daarom wordt aanbevolen dat artsen bij vrouwen met een baarmoeder combinatietherapie alleen voorschrijven ter behandeling van menopauzesymptomen zoals vasomotorische symptomen (opvliegers) en vaginale atrofie, gebruikmakend van de kleinste effectieve dosis voor de kortst mogelijke duur. Hoewel estrogeen de meest effectieve behandeling voor opvliegers is, zijn niet-hormonale alternatieven zoals lagedosisparoxetine, venlafaxine en gabapentine effectieve alternatieven. Vrouwen met een baarmoeder die estrogeen gebruiken, moeten ook een progestageen nemen om het risico op baarmoederslijmvlieskanker te verminderen. Vrouwen die bijwerkingen van progestagenen niet kunnen verdragen, kunnen baat hebben bij een gecombineerde formulering van estrogeen en de selectieve estrogeenreceptormodulator bazedoxifeen. Er is geen onderzoek van hoge kwaliteit met consistent bewijs dat yoga, gecontroleerde ademhaling, acupunctuur, lichaamsbeweging, stressvermindering, relaxatietherapie en alternatieve therapieën zoals zwarte cohosh, botanische producten, omega-3-vetzuurvitamines en diëtetische Chinese kruiden patiënten meer helpen dan placebo. Een systematisch overzicht suggereert een bescheiden verbetering van opvliegers en vaginale droogheid met sojabonen, en kleine onderzoeken suggereren dat klinische hypnose opvliegers aanzienlijk vermindert. Patiënten met genitourinaal menopauzesyndroom kunnen baat hebben bij vaginaal estrogeen, niet-hormonale vaginale vochtinbrengende middelen, of ospemifeen (de enige niet-hormonale behandeling goedgekeurd door de U.S. Food and Drug Administration voor pijn bij geslachtsgemeenschap als gevolg van menopauzale atrofie). Het besluit om hormoontherapie te gebruiken hangt af van de klinische presentatie, een grondige beoordeling van de voor- en nadelen, en een geïnformeerd gesprek met de patiënt.