wat is eigenlijk bewezen over het vrouwelijk lichaam na veertig

Haar en nagels

Bij PCOS-patiënten veroorzaakt toevoegingvan lage-dosis spironolacton een meer uitgesproken vermindering van klinische en biochemische hyperandrogenie dan metformine alleen.

3 Klein onderzoek bij mensen

Hoe zwaar dit weegt: onderzoek bij mensen, maar klein of zonder controlegroep.
Type onderzoek
gecontroleerde studie
Onderzocht bij
mensen
Deelnemers
28
Gepubliceerd
2014 in Nutrition, metabolism, and cardiovascular diseases : NMCD
Geciteerd
13 times by other research
Wie betaalde
Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
Bron
PubMed 23845740 · doi 10.1016/j.numecd.2013.04.016
De uitleg in begrijpelijke taal van dit onderzoek wordt nog geschreven. Hieronder staat de samenvatting precies zoals de onderzoekers die hebben gepubliceerd.
Samenvatting door de onderzoekers — originele tekst

ACHTERGROND EN DOEL: Het polycysteus ovarieel syndroom (PCOS) wordt gekenmerkt door ovariële dysfunctie en hyperandrogenie en door insulineresistentie en gerelateerde metabole veranderingen. Zowel metformine als anti-androgenen, zoals spironolactone, worden gebruikt om de verschillende aspecten van deze aandoening te verbeteren. Wij onderzochten of therapie met metformine plus lage-dosisspironolactone effectiever is dan metformine alleen bij PCOS-patiënten. METHODEN EN RESULTATEN: Zes en vijftig PCOS-patiënten werden gerandomiseerd in twee groepen: groep A (28 patiënten) werd behandeld met metformine (1700 mg/dag) en groep B (28 patiënten) werd behandeld met metformine (1700 mg/dag) plus lage-dosisspironolactone (25 mg/dag). Antropometrische, hormonale en metabole parameters werden geëvalueerd bij aanvang en na zes maanden behandeling. Na therapie werden regelmatige menstruaties hersteld bij ongeveer 82% van de patiënten in groep A (P < 0,001) en bij 68% van de patiënten in groep B (P < 0,001). Circulerend testosteron, Δ-4-androstenedion en Hirsutism Score (HS) namen significant af in beide groepen. Het dehydro-epiandrosteronsulfaat nam echter alleen significant af in groep B, en HS ondergingen een sterkere afname in groep B (P < 0,001). Bij aanvang voldeden 39/56 (69,6%) patiënten aan de diagnostische criteria voor metabolaal syndroom, maar slechts één patiënt voldeed aan deze criteria na behandeling. CONCLUSIES: Deze studie bevestigt de gunstige effecten van metformine bij PCOS-patiënten. Het geeft ook aan dat toevoeging van lage-dosisspironolactone een duidelijkere vermindering van klinische en biochemische hyperandrogenie veroorzaakt in vergelijking met metformine alleen.