Onderbroken vasten voor volwassenen met overgewicht of obesitas.

RATIONALE: Gewichtsverlies blijft de primaire strategie voor het verminderen van gezondheidsrisico's en maatschappelijke gevolgen van overgewicht en obesitas. De meest voorkomende voedingsinterventies zijn caloriebeperkte diëten, waaronder verschillende varianten van energiebeperking, macronutriënten, voedingsmiddelen en voedingspatronen, die aanvankelijk gewichtsverlies opleveren maar vaak niet duurzaam zijn. Intermitterend vasten betreft eetpatronen waarbij individuen gedurende langere perioden weinig of geen energie tot zich nemen, afgewisseld met perioden van normale voedselopname. Het mechanisme voor gewichtsverlies is gerelateerd aan caloriebeperking, verhoogde vetmetabolisme, verbeterde insulinegevoeligheid en verbeterd glucosemetabolisme. Intermitterend vasten is in blogs en nieuwsartikelen gepubliceerd, maar onderzoeken tonen inconsistente effecten op de gezondheid aan, wat de onzekerheid benadrukt waarvan artsen en mensen met overgewicht of obesitas worden geconfronteerd wanneer zij intermitterend vasten als een haalbare benadering voor duurzaam gewichtsverlies overwegen. OBJECTIVES: De voordelen en nadelen van intermitterend vasten versus regelmatig voedingsadvies, geen interventie of wachtlijst evalueren bij volwassenen met overgewicht of obesitas. SEARCH METHODS: We hebben CENTRAL, MEDLINE (Ovid) en twee onderzoeksregisters tot en met 5 november 2024 doorzocht, evenals referentiecontrole, citaatonderzoek en contact met studieauteurs om aanvullende studies te identificeren. ELIGIBILITY CRITERIA: We hebben gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken (RCTs) en cluster-RCTs opgenomen die intermitterend vasten (inclusief tijdsbeperkt eten, periodiek vasten, om-en-om-dagelijks vasten en gewijzigd om-en-om-dagelijks vasten) vergeleken met regelmatig voedingsadvies, geen interventie of wachtlijst bij mannen en vrouwen met overgewicht of obesitas, met of zonder bijbehorende comorbide aandoeningen. De minimale duur van de interventie was vier weken, en de minimale vervolgduur was zes maanden. We sloten cross-over en quasi-RCTs uit. OUTCOMES: Onze uitkomsten waren gewichtsverlies, kwaliteit van leven, tevredenheid van deelnemers, diabetesstatus en bijwerkingen. We beschouwden uitkomsten gemeten tot en met 12 maanden na randomisatie als korte termijn, en langer dan 12 maanden als lange termijn. RISK OF BIAS: We gebruikten het Cochrane-tool voor risico op bias (RoB 2) en de RoB2-extensie voor cluster-RCTs. SYNTHESIS METHODS: We hebben resultaten voor elke uitkomst gesynthetiseerd met behulp van meta-analyse waar mogelijk, waarbij random-effects-modellen werden gebruikt voor het berekenen van risicoverhoudingen (RR) en 95% betrouwbaarheidsintervallen (CI) voor dichotome uitkomsten, en gemiddelde verschillen (MD) of gestandaardiseerde gemiddelde verschillen (SMD) voor continue uitkomsten. Waar dit niet mogelijk was vanwege de aard van de gegevens, zouden we resultaten gesynthetiseerd hebben met behulp van narratieve synthese, inclusief de samenvatting van effectramingen. We gebruikten GRADE om de zekerheid van het bewijs voor elke uitkomst te beoordelen. INCLUDED STUDIES: We hebben 22 onderzoeken met 1995 deelnemers opgenomen. Alle onderzoeken werden uitgevoerd in een poliklinische setting in Noord-Amerika, Australië, China, Denemarken, Duitsland, Noorwegen en Brazilië en werden gepubliceerd tussen 2016 en 2024. SYNTHESIS OF RESULTS: In vergelijking met regelmatig voedingsadvies kan intermitterend vasten resulteren in weinig tot geen verschil in percentage gewichtsverlies vanaf de uitgangssituatie (MD -0,33, 95% CI -0,92 tot 0,26; 21 onderzoeken, 1430 deelnemers; laagzekerheidsbewijs vanwege risico op bias). Intermitterend vasten kan weinig tot geen effect hebben op het bereiken van een 5% afname van het lichaamsgewicht, maar het bewijs is zeer onzeker (RR 0,98, 95% CI 0,82 tot 1,18; 4 onderzoeken, 472 deelnemers; zeer laagzekerheidsbewijs vanwege risico op bias en imprecisie). Intermitterend vasten kan resulteren in weinig tot geen verschil in kwaliteit van leven (SMD 0,11, 95% CI -0,27 tot 0,49; 3 onderzoeken, 106 deelnemers; laagzekerheidsbewijs vanwege risico op bias en imprecisie). Intermitterend vasten kan weinig tot geen effect hebben op bijwerkingen maar het bewijs is zeer onzeker (RR 1,45, 95% CI 0,64 tot 3,28; 7 onderzoeken, 619 deelnemers; zeer laagzekerheidsbewijs vanwege risico op bias, inconsistentie en imprecisie). In vergelijking met geen interventie of wachtlijst levert intermitterend vasten waarschijnlijk weinig tot geen verschil op in percentage gewichtsverlies vanaf de uitgangssituatie (MD -3,42, 95% CI -4,95 tot -1,90; 6 onderzoeken, 427 deelnemers; matige zekerheid van bewijs vanwege risico op bias). Intermitterend vasten kan resulteren in weinig tot geen verschil in kwaliteit van leven, maar het bewijs is zeer onzeker (MD 3,49, 95% CI -49,35 tot 56,33, 1 onderzoek, 60 deelnemers; zeer laagzekerheidsbewijs vanwege extreme bezorgdheid over imprecisie). Intermitterend vasten kan resulteren in weinig tot geen verschil in bijwerkingen, maar het bewijs is zeer onzeker (RR 1,84, 95% CI 0,88 tot 3,85; 2 onderzoeken, 189 deelnemers; zeer laagzekerheidsbewijs vanwege risico op bias en imprecisie). Geen van de opgenomen onderzoeken rapporteerde tevredenheid van deelnemers, diabetesstatus of algemene comorbiditeit. AUTHORS' CONCLUSIONS: In vergelijking met regelmatig voedingsadvies kan intermitterend vasten resulteren in weinig tot geen verschil in gewichtsverlies of kwaliteit van leven. Intermitterend vasten kan resulteren in weinig tot geen verschil in bijwerkingen, maar het bewijs is zeer onzeker. Deze benaderingen verschilden niet in het bereiken van gewichtsverlies en produceerden geen klinisch betekenisvolle veranderingen in de meeste uitkomsten die in dit overzicht zijn overwogen. In vergelijking met geen interventie of wachtlijst levert intermitterend vasten waarschijnlijk weinig tot geen verschil op in gewichtsverlies en kan resulteren in weinig tot geen verschil in kwaliteit van leven of bijwerkingen, maar het bewijs is zeer onzeker. Artsen en patiënten kunnen de bereidheid en paraatheid om intermitterend vasten als behandelingsstrategie in te voeren moeten evalueren, op basis van individuele praktisciteit en duurzaamheid. De opgenomen onderzoeken richtten zich op kortetermijneffecten van de interventie (tot 12 maanden), wat de toepasbaarheid van het bewijs in dit overzicht beperkt voor het nemen van beslissingen voor langere perioden. Het zou voordelig zijn als toekomstige onderzoeken de vervolgperioden voorbij 12 maanden zouden verlengen om een sterker bewijsvoet voor de langetermijneffecten op te bouwen. Verder onderzoek is nodig om het effect van intermitterend vasten op verschillende uitkomsten, waaronder tevredenheid van deelnemers, diabetesstatus en algemene maten van comorbiditeiten, aan te pakken. Deze onderzoeken moeten verschillende populaties overwegen waar obesitas en overgewicht verschillende belasting hebben, zoals die uit laag- en middeninkomstige landen en hooginkomstige landen, mannen of vrouwen afzonderlijk, en verschillende lichaamsmasstatus-categorieën. FUNDING: Dit Cochrane-overzicht had geen specifieke financiering. REGISTRATION: Protocol (2023): doi.org/10.1002/14651858.CD015610.