wat is eigenlijk bewezen over het vrouwelijk lichaam na veertig

Gewichtsverlies en GLP-1

Maaltijdtiming en antropometrische en metabole uitkomsten: een systematisch review en meta-analyse.

5 Herhaald bewijs

Hoe zwaar dit weegt: verschillende onderzoeken bij mensen, gecombineerd — het sterkste bewijs dat er is.
Type onderzoek
meta-analyse of systematische review
Onderzocht bij
mensen
Deelnemers
niet vermeld in de samenvatting
Gepubliceerd
2024 in JAMA network open
Geciteerd
21 keer aangehaald door ander onderzoek
Wie betaalde
Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
Bron
PubMed 39485353 · doi 10.1001/jamanetworkopen.2024.42163
De uitleg in begrijpelijke taal van dit onderzoek wordt nog geschreven. Hieronder staat de samenvatting precies zoals de onderzoekers die hebben gepubliceerd.
Samenvatting door de onderzoekers — originele tekst

BELANG: Maaltijdtimingstrategieën, zoals tijdbeperkt eten (TRE), vermindering van maaltijdfrequentie of verandering van calorieverdeling gedurende de dag, hebben belangstelling gekregen voor hun potentieel om gewichtsverlies en metabolische gezondheid te bevorderen, vooral bij het behandelen van chronische ziekten, maar hun langetermijnvoordelen zijn onbekend. DOEL: Het evalueren van de associatie tussen maaltijdtimingstrategieën (≥12 weken) en antropometrische en metabolische indicatoren. GEGEVENSBRONNEN: Medline, Embase, CINAHL en Cochrane CENTRAL werden van begin af tot en met 17 oktober 2023 doorzocht. STUDIESELECTIE: Gerandomiseerde klinische trials, ongeacht taal en publicatiedatum, waarbij volwassenen van 18 jaar en ouder deelnamen, waarbij maaltijdtimingpatronen gedurende 12 of meer weken werden geëvalueerd en antropometrische metingen werden gerapporteerd, werden opgenomen. Studies werden uitgesloten als deelnemers eetstornissen hadden, eerdere significante gewichtsverandering hadden ondergaan, bariatrische chirurgie hadden ondergaan, zwanger waren, of als gecontroleerde variabelen tussen groepen verschilden. GEGEVENSEXTRACTIE EN SYNTHESE: Studiekwaliteit werd bepaald via het Risk of Bias 2.0-instrument. Gegevens werden onafhankelijk door meerdere reviewers geëxtraheerd. Preferred Reporting Items for Systematic Reviews and Meta-analyses-richtlijnen werden gebruikt. Meta-analyse werd uitgevoerd met behulp van random-effects model op gepoolde continue uitkomsten met 2 of meer studies. BELANGRIJKSTE UITKOMST EN METINGEN: Gewichtsverandering in kilogrammen, gerapporteerd als tussen-groepsverschil van het gemiddelde met 95% BI's. RESULTATEN: Negen-en-zestig rapporten van 29 gerandomiseerde klinische trials met 2485 individuen (1703 [69%] vrouw; gemiddelde [SD] leeftijd, 44 [9,5] jaar; en gemiddelde [SD] lichaamsmassamindex, 33 [3,5]) werden opgenomen. Studieinterventies omvatten TRE (17 studies), maaltijdfrequentie (8 studies) en calorieverdeling (4 studies). Er waren enkele risico's op bias voor 7 studies en hoge risico's voor 22 studies. Statistisch significante gewichtsverandering werd waargenomen in TRE in vergelijking met controle (-1,37 kg; 95% BI, -1,99 tot -0,75 kg). Lagere maaltijdfrequentie en vroegere calorieverdelingen waren ook beide geassocieerd met grotere verandering (-1,85 kg; 95% BI, -3,55 tot -0,13 kg; en -1,75 kg; 95% BI, -2,37 tot -1,13 kg, respectievelijk). CONCLUSIES EN RELEVANTIE: De bevindingen van deze meta-analyse suggereren dat TRE, lagere maaltijdfrequentie en vroegere calorieverdelingen gedurende de dag gewicht kunnen verminderen in vergelijking met standaardzorg en/of voedingsadvies; echter, de gevonden effectgroottes waren klein en van onzekere klinische betekenis. Hoge heterogeniteit en risico op bias onder de opgenomen studies leidden tot bezorgdheid over de zekerheid van het onderliggende bewijs. Verder onderzoek, inclusief trials met grotere steekproeven, gestandaardiseerde interventies met voorgeschreven of aangepaste energie-inname en langere vervolgperiodes, is nodig.