Methods for the assessment of biological age - A systematic review.

Biologische leeftijd is al lang voorgesteld als aanvulling op chronologische leeftijd omdat dit het potentieel heeft om een nauwkeurigere beoordeling van iemands verouderingsproces en functionele status te geven. Op dit moment zijn er verschillende methoden om de biologische leeftijd van een individu te bepalen door middel van meting van biomarkers van veroudering. Deze review vergelijkt methoden voor het bepalen van biologische leeftijd bij volwassenen, analyseert biomarkers van veroudering en bepaalt de doelen waarvoor biologische leeftijd kan worden berekend, om te helpen bepalen wat de gouden standaard is voor het meten van biologische leeftijd. Artikelen waren geschikt als studies een testbatterij en statistische methode voor het berekenen van biologische leeftijd omvatten. Literatuuronderzoek omvatte de databases Medline, Embase, Cochrane Library, Web of Science en ClinicalTrials.gov. In totaal werden 56 studies opgenomen en het risico op bias in elk van hen werd beoordeeld. De meest gebruikte methoden om biologische leeftijd in te schatten zijn de methode van Klemera en Doubal, principale componentenanalyse, meervoudige lineaire regressie, PhenoAge en de methode van Hochschild. De methode van Klemera en Doubal heeft zich het meest betrouwbaar bewezen. Afgezien van het gebruik van verschillende statistische methoden, liegt het verschil tussen de biologische verouderingscores in de keuze van biomarkers van veroudering, vooral de opname van chronologische leeftijd als biomarker van veroudering. De meeste van de opgenomen studies waren gericht op het vaststellen van een nieuwe biologische verouderingsscore of het vergelijken van biologische leeftijd met verschillende metingen van de functionaliteit van het menselijk lichaam. Tot slot is er nog geen consensus over een gouden standaard en is meer onderzoek naar dit onderwerp noodzakelijk. Studieprotocol PROSPERO ID: CRD42021287548.