Physical Activity in Cancer Prevention and Survival: A Systematic Review.

DOEL: Dit artikel biedt een overzicht en actualisering van het wetenschappelijk bewijs voor de verbanden tussen fysieke activiteit en het risico op kanker, alsmede voor sterfte bij personen met kanker, zoals gepresenteerd in het Wetenschappelijk Rapport van de 2018 Physical Activity Guidelines Advisory Committee. METHODEN: Systematische reviews van meta-analyses, systematische reviews en gepoolde analyses werden uitgevoerd tot en met december 2016. Een bijgewerkt systematisch overzicht van dergelijke rapporten plus origineel onderzoek tot en met februari 2018 werd uitgevoerd. Dit artikel geeft ook toekomstige onderzoeksbehoeften aan. RESULTATEN: Bij het beoordelen van 45 rapporten met honderden epidemiologische studies en verscheidene miljoenen deelnemers, vond het rapport sterk bewijs voor een verband tussen de hoogste versus laagste niveaus van fysieke activiteit en verminderd risico op kanker van de blaas, borst, dikkedarm, endometrium, adenocarcinoom van de slokdarm, nier en maag. De relatieve risicoreducties varieerden van ongeveer 10% tot 20%. Op basis van 18 systematische reviews en meta-analyses vond het rapport ook matige of beperkte verbanden tussen grotere hoeveelheden fysieke activiteit en verminderde sterfte door alle oorzaken en kankerspecifieke sterfte bij personen met een diagnose borstkanker, colorectale kanker of prostaatkanker, met relatieve risicoreducties tot bijna 40% tot 50%. De bijgewerkte zoekopdracht, waarbij vijf meta-analyses en 25 bronnartikelen werden beoordeeld, bevestigde deze bevindingen. CONCLUSIES: De niveaus van fysieke activiteit aanbevolen in de 2018 Guidelines zijn geassocieerd met verminderd risico en verbeterde overleving voor verschillende soorten kanker. Meer onderzoek is nodig om de verbanden tussen fysieke activiteit en incidentie voor minder voorkomende kankers en verbanden met overleving voor andere kankers vast te stellen. Toekomstige studies naar kankerincidentie en -sterfte moeten deze verbanden voor bevolkingssubgroepen overwegen, om dosis-responsrelaties tussen fysieke activiteit en kankerrisico en prognose vast te stellen, en om mechanismen op te stellen die deze verbanden verklaren.