Plaatjesrijk plasma als een nieuwe en succesvolle behandeling voor lichen planopilaris: Een gecontroleerde verblinde gerandomiseerde klinische studie.

INLEIDING: Lichen planopilaris (LPP) is een van de meest voorkomende oorzaken van littekenhaaruitval veroorzaakt door immuun-gemedieerde inflammatie die leidt tot atrofie en schilferig uiterlijk. De sleutel tot het voorkomen van dit onomkeerbare haarverlies is vroegtijdige diagnose en het starten van behandeling in het vroegste mogelijk stadium. Omdat er geen definitieve genezing voor LPP bestaat, kan de behandeling uitdagend zijn. In de studie voerden we een single-blind gerandomiseerde klinische proef uit om de therapeutische effecten, veiligheid en verdraagbaarheid van bloedplaatjes-rijk plasma versus topicale clobetasol bij de behandeling van LPP te evalueren. METHODE: Een gerandomiseerde single-blind gecontroleerde klinische proef werd uitgevoerd bij 24 LPP-patiënten die tussen augustus 2022 en maart 2023 naar onze dermatoloopkliniek verwezen werden. Patiënten in de controlegroep werden behandeld met topicale clobetasol 0,05% aangebracht 's nachts, en patiënten in de interventiegroep ontvingen naast topicale clobetasol drie sessies PRP-injectie per maand. Beide groepen werden 1, 2 en 6 maanden na het begin van de studie beoordeeld met behulp van de Lichen Planopilaris Activity Index (LPPAI), tevredenheid van arts en patiënt, verdraagbaarheid en registratie van bijwerkingen. RESULTATEN: De gemiddelde leeftijd in de clobetasol- en PRP-groepen was respectievelijk 43,75 ± 13,51 en 42,75 ± 9,67 jaar (p = 0,83). Wat betreft geslacht waren alle 12 patiënten (100%) in de clobetasolgroep en 9 patiënten (75%) in de PRP-groep vrouw (p = 0,21). Zowel PRP als topicale clobetasol reduceerden effectief de LPPAI in de eerste 2 maanden; echter, na 6 maanden nam de LPPAI significant toe in de clobetasolgroep (p = 0,001). Er waren geen significante verschillen in LPPAI tussen de twee groepen aan het begin van de studie en na 1 maand. De gemiddelde LPPAI-score in de clobetasolgroep was echter significant hoger dan in de PRP-groep 2 en 6 maanden na het begin van de studie (p = 0,01). Tevredenheid van patiënten over de behandeling nam toe in beide groepen tijdens vervolgbezoeken, maar aan het einde van de vervolgperiode was deze significant hoger in de PRP-groep (p = 0,03). Ten slotte had de studie geen ernstige bijwerkingen, en de pijn die tijdens PRP-injectie werd ervaren was verdraagbaar voor de patiënten. Over het geheel genomen was de verdraagbaarheid van de behandeling uitstekend in beide groepen. CONCLUSIE: Gezien de verschillende effectiviteitsprofielen kan PRP als een nieuwe en effectieve optie voor de behandeling van LPP worden beschouwd.