wat is eigenlijk bewezen over het vrouwelijk lichaam na veertig

Menopauze en hormonen

Progesterone verhoogt weerstand van oftalmische en centrale netvliescentralearteriën bij vrouwen in het klimakterium.

4 Groot gecontroleerd onderzoek

Hoe zwaar dit weegt: een gecontroleerde studie bij mensen, groot genoeg om iets te betekenen.
Type onderzoek
gecontroleerde studie
Onderzocht bij
mensen
Deelnemers
108
Gepubliceerd
2013 in Climacteric : the journal of the International Menopause Society
Geciteerd
8 keer door ander onderzoek
Wie betaalde
Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
Bron
PubMed 23046107 · doi 10.3109/13697137.2012.720620
De uitleg in begrijpelijke taal van dit onderzoek wordt nog geschreven. Hieronder staat de samenvatting precies zoals de onderzoekers die hebben gepubliceerd.
Samenvatting door de onderzoekers — originele tekst

DOEL: Het evalueren van het effect van een synthetisch progestageen op de vasculaire weerstand van de oog- en centrale netvliesarteriën bij vrouwen in de climacterium, vergeleken met placebo, met behulp van transorbitale echografie met Doppler-velocimetrie. METHODEN: We voerden een prospectief, gerandomiseerd, dubbelblind, placebogecontroleerd onderzoek uit met 216 vrouwen in de climacterium. Deelnemers werden willekeurig ingedeeld in een van twee groepen: de groep die placebo ontving (één pil/dag gedurende 30 dagen) (n = 108) of de groep die progestageen ontving (5 mg medroxyprogesteronacetaat/dag gedurende 30 dagen) (n = 108). Transorbitale Doppler-velocimetrische echografie werd uitgevoerd, voor en na behandeling; we maten de pulsatiliteitsindex, weerstandsindex en systole/diastole-ratio. RESULTATEN: De gemiddelde leeftijd van de deelnemers in de onderzoeksgroep en de controlegroep was respectievelijk 54 ± 6,2 jaar (bereik 48-59 jaar) en 55 ± 6,8 jaar (bereik 46-60 jaar). Toen we het effect van het progestageen op de centrale netvliesarterie voor en na behandeling vergeleken, observeerden we een significante toename na de behandeling in alle Doppler-indices. Hetzelfde werd waargenomen bij vergelijking van het effect van het progestageen op de oogarterie. In de groep vrouwen die placebo ontving, waren de Doppler-indices voor en na behandeling gelijk. CONCLUSIES: Onze resultaten demonstreren het bestaan van een progestageen-vasoconstrrictief effect in de oog- en centrale netvliesarteriën. Omdat deze studie nieuwe gegevens oplevert, dient het waargenomen effect nader onderzocht te worden om de omvang ervan beter op te helderen. Bovendien kunnen onze bevindingen bijzonder nuttig zijn voor anderen die geïnteresseerd zijn in het begrijpen van de vasculaire dynamica van de hersenvatenstelsel en voor onderzoekers die klinische onderzoeken uitvoeren met betrekking tot hormonale vervangingstherapie.