Resistentietraining voor postmenopauzale vrouwen: systematisch overzicht en meta-analyse.

BELANG: Er zijn talrijke studies gepubliceerd die de effecten van weerstandsspiertraining onderzoeken om menopauzale symptomen te verzachten, gezien de endocriene spierwerking en de metabolische regulering. Daarom zijn het in kaart brengen en syntheseren van studies van hoge kwaliteit noodzakelijk voor het nemen van klinische beslissingen. DOEL: Het doel van deze studie was om de effecten (voordelen en nadelen) van weerstandsspiertraining voor postmenopauzale vrouwen te beoordelen. BEOORDELINGG VAN HET BEWIJS: Elektronische zoekopdrachten werden uitgevoerd in MEDLINE (via PubMed), EMBASE, CENTRAL, PEDro, LILACS en SPORTDiscus tot december 2021. Twee onafhankelijke beoordelaars selecteerden de opgehaalde referenties en extraheerden relevante gegevens uit de opgenomen studies. De methodologische kwaliteit (risico op vertekening) met behulp van de Cochrane Risk of Bias-tabel en de zekerheid van het bewijs (GRADE-benadering) werden beoordeeld. BEVINDINGEN: Twaalf gerandomiseerde klinische onderzoeken (n = 452) met onduidelijk tot hoog risico op vertekening werden geïdentificeerd. In vergelijking met geen lichaamsbeweging lijkt weerstandstraining (tot 16 weken) een verbetering van de functionele capaciteit (gemiddeld verschil [MD], 2,90 punten; 95% CI, 0,60-5,20) en botmineraal­dichtheid (MD, 0,10; 95% CI, 0,10-0,10) en een afname van de frequentie van hittegolven (13/29 vs 1/29; risicoverhouding, 13,0; 95% CI, 1,82-93,01) en vetmassa (MD, -3,15; 95% CI, -6,68 tot 0,38) te bevorderen, en er werden geen verschillen tussen groepen waargenomen met betrekking tot buikomtrek en lichaamsmaßindex. In vergelijking met aerobe oefeningen kan weerstandstraining resulteren in een afname van de frequentie van hittegolven (7/18 vs 14/18; risicoverhouding, 0,50; 95% CI, 0,27-0,94) en vetmassa (MD, -7,80; 95% CI, -14,02 tot -1,58) en geen verschil in kwaliteit van leven en lichaamsmaßindex. Met betrekking tot veiligheid werden geen ernstige bijwerkingen gerapporteerd. Op basis van de GRADE-benadering werd de zekerheid van dit bewijs geclassificeerd als zeer laag tot laag, wat leidde tot imprecies geschatte effecten. CONCLUSIES EN RELEVANTIE: Weerstandsspiertraining lijkt menopauzale symptomen en functionele capaciteit te verbeteren. Gezien de lage tot zeer lage zekerheid van het bewijs zijn verdere gerandomiseerde klinische onderzoeken met hogere methodologische kwaliteit en betere rapportage nog steeds nodig. Als een implicatie voor de klinische praktijk moeten gezondheidswerkers individuele aspecten in overweging nemen, zoals de eerdere geschiedenis van trainingsoefen ing, fysieke capaciteit en aanpassingsperiode.