wat is eigenlijk bewezen over het vrouwelijk lichaam na veertig

Gewichtsverlies en GLP-1

Overzicht en meta-analyse van medicamenteuze behandeling voor binge-eatingstoornis.

5 Herhaald bewijs

Hoe zwaar dit weegt: verschillende onderzoeken bij mensen, gecombineerd — het sterkste bewijs dat er is.
Type onderzoek
meta-analyse of systematische review
Onderzocht bij
mensen
Deelnemers
1,279
Gepubliceerd
2009 in Obesity (Silver Spring, Md.)
Geciteerd
60 keer door ander onderzoek
Wie betaalde
Openbaar gefinancierd, voor zover werd verklaard.
Bron
PubMed 19186327 · doi 10.1038/oby.2008.333
De uitleg in begrijpelijke taal van dit onderzoek wordt nog geschreven. Hieronder staat de samenvatting precies zoals de onderzoekers die hebben gepubliceerd.
Samenvatting door de onderzoekers — originele tekst

Deze studie evalueerde beschikbare gecontroleerde behandelstudies om het nut van farmacotherapie voor binge-eating disorder (BED) vast te stellen. De auteurs identificeerden gerandomiseerde placebogecontroleerde onderzoeken die farmacotherapie-alleen-behandelingen testten en gecontroleerde onderzoeken die farmacotherapie met psychotherapiebehandelingen testten. Metaanalyse werd uitgevoerd op placebogecontroleerde onderzoeken met gegevens over uitval, remissie en gewichtsverlies. Kwalitatief onderzoek werd uitgevoerd op resterende gecontroleerde behandelingstrategie. In totaal werden 33 studies overwogen, waarvan 14 studies met in totaal 1.279 patiënten werden opgenomen in de metaanalyse van farmacotherapie-alleen-behandeling en 8 studies met in totaal 683 patiënten werden opgenomen in het kwalitatieve onderzoek van farmacotherapie gecombineerd met psychotherapie-interventies. Geen bewijs suggereerde significante verschillen tussen medicatie en placebo voor uitval. Bewijs suggereerde dat farmacologische behandelingen een klinisch significant voordeel hebben ten opzichte van placebo voor het bereiken van korte-termijn remissie van binge eating (48,7% versus 28,5%) en voor gewichtsverlies, hoewel gewichtsverliezen niet substantieel zijn. Er zijn geen gegevens beschikbaar om evaluatie van langere-termijn effecten van farmacotherapie-alleen-behandeling voor BED mogelijk te maken. Het combineren van medicijnen met psychotherapie-interventies verbeterde binge-uitkomsten niet significant, hoewel specifieke medicijnen (orlistat, topiramat) gewichtsverliezen versterkte die met cognitieve gedragstherapie en gedragsgewichtsverlies werden bereikt. Samenvattend kunnen BED-patiënten worden geadviseerd dat bepaalde farmacotherapieën de waarschijnlijkheid van het stoppen met binge eating op korte termijn kunnen vergroten, maar dat langere-termijn effecten onbekend zijn. Hoewel enig gewichtsverlies kan optreden, is het onwaarschijnlijk dat dit substantieel is met beschikbare medicijnen. Het combineren van medicijnen met cognitieve of gedragsbehandelingen zal binge-uitkomsten waarschijnlijk niet verbeteren, maar specifieke medicijnen (orlistat, topiramat) kunnen gewichtsverliezen verbeteren, zij het bescheiden.