De uitdaging van een 2-jarig vervolgonderzoek na interventie voor gewichtsverlies in de huisartspraktijk.

ACHTERGROND: Veel programma's voor gewichtsverlies tonen korte-termijnresultaten, maar lange-termijngegevens in grotere onderzoeken zijn schaars, vooral in settings in de eerste lijn. Uitval is gebruikelijk en bemoeilijkt de interpretatie van lange-termijnresultaten. DOEL: Het onderzoeken van uitkomsten na 2 jaar en het verkennen van problemen met betrekking tot uitval en ontbrekende gegevens. ONDERWERPEN: In totaal 772 volwassenen met overgewicht en obesitas, geworven door huisartspraktijken in Australië, Duitsland en het Verenigd Koninkrijk, en gerandomiseerd naar een 12-maandse gewichtsverliesinterventie uitgevoerd in een commercieel programma (CP) of in standaardzorg (SC). METING: Gewichtsverandering van 0-24 en 12-24 maanden, inclusief gemeten gewichten alleen en gemeten en zelfgerapporteerde gewichten, met behulp van last observation carried forward (LOCF), baseline observation carried forward (BOCF), analyse van alleen voltooid onderzoek en missing-at-random (MAR)-analyses. RESULTATEN: In totaal 203 deelnemers voltooiden het bezoek van 24 maanden. Met alleen gemeten gewichten was er een trend naar groter gewichtsverlies na 24 maanden in CP dan in SC, maar het verschil was alleen statistisch significant in de LOCF- en BOCF-analyses: LOCF: -4,14 versus -1,99 kg, aan centrum gecorrigeerd verschil -2,08 kg, P<0,001; BOCF: -1,33 versus -0,74 kg, gecorrigeerd verschil -0,60 kg, P=0,032; voltooid onderzoek: -4,76 versus -2,99 kg, gecorrigeerd verschil -1,53 kg, P=0,113; missing at random: -3,00 versus -1,94 kg, gecorrigeerd verschil -1,04 kg, P=0,150. Beide groepen namen toe in gewicht van 12-24 maanden en gewichtsherstel was aanzienlijk (P<0,001) groter voor CP dan voor SC in alle analysemethoden. Opname van zelfgerapporteerde gewichten van nog 138 deelnemers veranderde niet de interpretatie van de bevindingen. CONCLUSIE: Het eerste gewichtsverlies werd slecht gehandhaafd tijdens de vervolgperiode zonder interventie, maar beide groepen hadden over 24 maanden lager gewicht. De uitval was hoog in beide groepen, en aannames over ontbrekende gegevens hadden aanzienlijke invloed op de grootte en statistische significantie van behandelingseffecten. Het is van essentieel belang dat onderzoeken naar gewichtsverliesintervendiensten rekening houden met de aannemelijkheid van deze verschillen in een analytische aanpak bij de interpretatie van onderzoeksresultaten en het vergelijken van gegevens tussen onderzoeken.