De effecten van gedragsinterventie op antropometrische, klinische en biochemische parameters bij patiënten met polycysteus ovarium syndroom: een systematische review en meta-analyse.

DOEL: Het evalueren van de effecten van gedragsinterventie voor polycysteus ovariumsyndroom (PCOS). METHODEN: Elektronische databases werden doorzocht, waaronder Pubmed, Medline, EMBASE en het Cochrane Central Register of Controlled Trials van het begin tot 1 april 2023. De inclusiecriteria voor deze studie vereisten een diagnose van PCOS. Interventies van interesse omvatten gedragsinterventie en routinebehandeling vergeleken met routinebehandeling. De in de analyse opgenomen studies waren ontworpen als gerandomiseerde gecontroleerde onderzoeken (RCT's). We voerden meta-analyses uit volgens de aanbevolen richtlijnen. De gegevens werden geanalyseerd met behulp van het random-effectsmodel of het fixed-effectsmodel. De resultaten van de studies werden uitgedrukt als gemiddelde verschillen (MD) of gestandaardiseerde gemiddelde verschillen (SMD) samen met hun overeenkomstige 95%-betrouwbaarheidsintervallen (BI's). RESULTATEN: Acht RCT's werden geïdentificeerd, inclusief gegevens van 744 patiënten (415 in de interventiegroep en 329 in de controlegroep). De resultaten geven aan dat gedragsinterventies effectiever zijn voor gewichtsverlies (MD: -1,07; 95% BI: -2,1 tot 0,03; I 2 = 0%; P=0,04), lichaamsgewichtsindex (BMI) (MD: -1,12; 95% BI: -1,92 tot -0,33; I 2 = 73%; P=0,006), tailleomtrek (MD: -3,97; 95% BI: -5,64 tot -2,29; I 2 = 0%; P<0,00001), kwaliteit van leven met betrekking tot gewicht (MD: 0,58; 95% BI: 0,15 tot 1,02; I 2 = 0%; P=0,008), depressie (SMD: -1,12; 95% BI: -2,35 tot -0,07; I 2 = 92%; P=0,04) en triglyceriden (MD: -0,16; 95% BI: -0,27 tot -0,05; I 2 = 27%; P=0,004). Er waren echter geen significant verschillen in menstruatiecycli, hirsutisme, emoties en onvruchtbaarheid. De studie vond ook dat gedragsinterventies geen significant effect hadden op systolische en diastolische bloeddruk, high-density lipoproteine, low-density lipoproteine, homeostasisvergelijking van insulineresistentie, testosteron, totaalcholesterol, nuchtere glucose, nuchtere insuline, hemoglobine A1C en sexhormoonbindend globuline. CONCLUSIE: Aanvulling met gedragsinterventie draagt bij aan gewichtsverlies, reductie van BMI en tailleomtrek en verbetering van depressie bij patiënten met PCOS. Er werd echter geen significant verbetering waargenomen in de biochemische index en kwaliteit van leven. De langetermijneffecten van gedragsinterventie voor PCOS blijven onduidelijk vanwege beperkingen in de kwaliteit van de betrokken studies en de korte behandelingsduur. REGISTRATIE SYSTEMATISCHE REVIEW: https://www.crd.york.ac.uk/PROSPERO, identifier CRD42023442875.