De effecten van fysieke activiteit op cortisol en slaap: een systematisch overzicht en meta-analyse.
5 Herhaald bewijs
- Type onderzoek
- meta-analyse of systematische review
- Onderzocht bij
- mensen
- Deelnemers
- niet vermeld in de samenvatting
- Gepubliceerd
- 2022 in Psychoneuroendocrinology
- Geciteerd
- 144 keer geciteerd door ander onderzoek
- Wie betaalde
- Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
- Bron
- PubMed 35777076 · doi 10.1016/j.psyneuen.2022.105843
ACHTERGROND: Stress beheersen en goed slapen zijn onderling verbonden factoren die essentieel zijn voor de gezondheid, en beide lijken beïnvloed te worden door fysieke activiteit. Hoewel er een vastgestelde bidirectionele relatie bestaat tussen stress en slaap, zijn er opvallend weinig studies uitgevoerd naar de effecten van fysieke activiteit op cortisol, een belangrijke biomarker voor stress, en slaap. Onderzoek is vooral schaars bij oudere mensen, ondanks het feit dat zowel slaap als cortisol veranderen met de leeftijd. Deze systematische literatuurreview vult deze leemte in. METHODEN: Een systematische review werd uitgevoerd volgens de PRISMA-richtlijnen. Originele, peer-reviewed onderzoeken van interventiestudies zoals gerandomiseerde, gecontroleerde trials (RCT's) en niet-RCT's met relevante controlegroepen kwamen in aanmerking voor inclusie. De Participant, Intervention, Comparison, Outcome (PICO)-kenmerken waren (1) volwassenen of oudere volwassenen (2) programma's voor fysieke activiteit van elke duur, (3) controlegroepen die geen interventie ontvingen of controlegroepen die aan een ander programma deelnamen, (4) cortisol-meting en subjectieve of objectieve maten van slaap. RESULTATEN: Tien originele studies met een laag tot matig risico op bias werden opgenomen. De bevindingen uit deze review gaven met matig en laag zekerheidsniveau respectievelijk aan dat fysieke activiteit een effectieve strategie was voor het verlagen van cortisol-spiegels (SMD [95% CI] = -0,37 [-0,52, -0,21] p < ,001) en voor verbetering van slaapkwaliteit (SMD [95% CI] = -0,30 [-0,56, -0,04], p = ,02). Voorzichtigheid is geboden bij het generaliseren van deze bevindingen naar de algemene bevolking, omdat de deelnemers in de opgenomen onderzoeken vooral patiënten met borstkanker waren, slechts enkele mannen en geen oudere volwassenen. CONCLUSIE: Cortisol-regulatie en slaapkwaliteit zijn met elkaar verweven, en programma's voor fysieke activiteit kunnen beide op verschillende manieren verbeteren. Verder kunnen fysieke activiteit vooral voordelig zijn voor volwassenen met chronische aandoeningen of huidige slechte (mentale) gezondheidstoestand, hoewel meer onderzoek nodig is om deze claim volledig te ondersteunen. Slechts weinig interventiestudies hebben het onderlinge verband tussen cortisol en slaapuitkomsten bij mannen of oudere volwassenen onderzocht, wat wijst op vruchtbare vervolgonderzoeken.