De impact van cognitieve gedragstherapie voor insomnia op objectieve slaapparameters: Een meta-analyse en systematisch review.

Het is goed vastgesteld dat cognitieve gedragstherapie voor slapeloosheid (CBT-I) zelf-gerapporteerde slaapstoornis verbetert, maar de impact op objectieve slaap is minder duidelijk. Deze meta-analyse had tot doel de impact van multi-component CBT-I op objectieve slaapmetingen kwantitatief vast te stellen, gemeten via polysomnografie (PSG) en actigraaf. Vijftien studies voldeden aan de incluasiecriteria. Na beoordeling voor risico op bias werden geëxtraheerde gegevens meta-geanalyseerd met behulp van random-effects modellen. De kwaliteit van de literatuur was over het algemeen hoog, hoewel de rapportage van methodologische details aanzienlijk tussen studies varieerde. Meta-analyses vonden geen bewijs dat CBT-I PSG-gedefinieerde slaapparameters betrouwbaar verbetert. Actigraaf-bewijs was gemengder; met een klein effect voor vermindering van slaap-onset latentie (Hedge's g = -0,28 [95% betrouwbaarheidsinterval (BI) -0,51 tot -0,05], p = 0,018) en een matig effect voor vermindering van totale slaaptijd (TST) (Hedge's g = -0,51 [95% BI -0,75 tot -0,26], p < 0,001). Daarentegen, en in overeenstemming met recente meta-analyses, werd CBT-I geassocieerd met robuuste verbeteringen in dagboekmetingen van slaapinitiatie en onderhoud (Hedge's g bereik = 0,50 tot 0,79), maar niet TST. Hoewel de literatuur klein is en nog steeds zich ontwikkelt, zijn de voordelen van CBT-I voor de slaap duidelijker uitgesproken in het subjectieve versus objectieve domein.