wat is eigenlijk bewezen over het vrouwelijk lichaam na veertig

Gewichtsverlies en GLP-1

Tolerability of nausea and vomiting and associations with weight loss in a randomized trial of liraglutide in obese, non-diabetic adults.

4 Groot gecontroleerd onderzoek

Hoe zwaar dit weegt: een gecontroleerde studie bij mensen, groot genoeg om iets te betekenen.
Type onderzoek
gecontroleerde studie
Onderzocht bij
mensen
Deelnemers
564
Gepubliceerd
2015 in International journal of obesity (2005)
Geciteerd
78 keer geciteerd door ander onderzoek
Wie betaalde
Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
Bron
PubMed 23942319 · doi 10.1038/ijo.2013.149
De uitleg in begrijpelijke taal van dit onderzoek wordt nog geschreven. Hieronder staat de samenvatting precies zoals de onderzoekers die hebben gepubliceerd.
Samenvatting door de onderzoekers — originele tekst

ACHTERGROND: Liraglutide 3,0 mg, samen met dieet en beweging, veroorzaakte aanzienlijk gewichtsverlies gedurende 1 jaar dat over 2 jaar aanhield bij obese volwassenen zonder diabetes. Misselijkheid was het meest voorkomende bijverschijnsel. DOELSTELLING: Het evalueren van routinematig verzamelde gegevens over misselijkheid en braken bij personen die liraglutide gebruiken en hun invloed op tolerabiliteit en lichaamsgewicht. OPZET: Een gerandomiseerd, placebogecontroleerd, dubbelblind onderzoek van 20 weken met een verlenging van 84 weken (sponsor niet-verblind na 20 weken, open-label na 1 jaar) in acht Europese landen (Clinicaltrials.gov: NCT00422058). DEELNEMERS: Na aanvang van een dieet met een caloriedeficit van 500 kcal/dag plus beweging werden 564 deelnemers (18-65 jaar, lichaamsmassamindex (BMI) 30-40 kg m(-2)) na een inloopperiode van 2 weken willekeurig toegewezen aan eenmaal daagse subcutane liraglutide (1,2, 1,8, 2,4 of 3,0 mg), placebo of open-label orlistat (120 mg × 3 per dag). Na 1 jaar wisselden deelnemers die liraglutide/placebo gebruikten over naar liraglutide 2,4 mg en vervolgens naar liraglutide 3,0 mg (op basis van respectievelijk de resultaten van 20 weken en 1 jaar). RESULTATEN: De intent-to-treat-populatie bestond uit 561 deelnemers (n=90-98 per groep, leeftijd 45,9±10,3 jaar, BMI 34,8±2,7 kg m(-2) (gemiddelde±standaarddeviatie)). In jaar 1 melden meer deelnemers ⩾1 episode misselijkheid/braken bij behandeling met liraglutide 1,2-3,0 mg (17-38%) dan met placebo of orlistat (beide 4%, P⩽0,001). De meeste episodes traden op tijdens dosisverhoging (weken 1-6), met 'milde' of 'matige' symptomen. Bij deelnemers die liraglutide 3,0 mg gebruikten, meldde 48% enige misselijkheid en 13% enig braken, met aanzienlijke variatie tussen landen, maar slechts 4 van de 93 (4%) melden afbrekingen. Het gemiddelde gewichtsverlies na 1 jaar bij behandeling met liraglutide 3,0 mg vanaf randomisatie was 9,2 kg voor deelnemers die episodes van misselijkheid/braken melden, versus 6,3 kg voor degenen zonder (een behandelingsverschil van 2,9 kg (95% betrouwbaarheidsinterval 0,5-5,3); P=0,02). Beide gewichtsverliesresultaten waren aanzienlijk groter dan de respectievelijke gewichtsverliesresultaten voor deelnemers die placebo gebruikten (P<0,001) of orlistat (P<0,05). Kwaliteit-van-levenscores na 20 weken verbeterden vergelijkbaar met of zonder misselijkheid/braken bij behandeling met liraglutide 3,0 mg. CONCLUSIE: Voorbijgaande misselijkheid en braken bij behandeling met liraglutide 3,0 mg waren geassocieerd met groter gewichtsverlies, hoewel symptomen draaglijk leken en de verbeteringen van kwaliteit van leven niet afzwakten. Verbeterde gegevensverzamelingsmethoden voor misselijkheid zijn gerechtvaardigd.