Biomarkers of Tretinoin Precursors and Tretinoin Efficacy in Patients With Moderate to Severe Facial Photodamage: A Randomized Clinical Trial.

BELANG: Topische formuleringen van tretinoine-precursoren (retinol en de estererivaten ervan) zijn algemeen verkrijgbaar zonder recept en kunnen vergelijkbare klinische voordelen bieden als tretinoine voor behandeling van fotoveroudering. Echter, welke van de vele veronderstelde moleculaire effecten van retinoïden het sterkst klinische verbeteringen in tretinoine-behandelde huid veroorzaakt, blijft onduidelijk. DOELSTELLINGEN: Het evalueren van de klinische effectiviteit van topische tretinoine-precursoren (TTP) versus tretinoine (RA) bij de behandeling van matige tot ernstige gezichtsfotoscade en het identificeren van mogelijke biomarkers die correleren met klinische effectiviteit. OPZET, INSTELLING EN DEELNEMERS: Deze gerandomiseerde, dubbelblinde, single-center, parallel-arm studie met 24 patiënten met matige tot ernstige gezichtsfotoscade werd uitgevoerd in een academisch verwijzingscentrum van november 2010 tot december 2011, met gegevensanalyse uitgevoerd van januari 2012 tot december 2021. INTERVENTIES: Dagelijkse topische toepassing van 0,02% RA of 1,1% TTP-formulering met retinol, retinylacetaat en retinylpalmitaat gedurende 24 weken. PRIMAIRE UITKOMSTEN EN METINGEN: Fotoveroudering en vertraging werden beoordeeld door dermatoloogbeoordelingen en door patiënten gerapporteerde uitkomsten. Doelgenexpressie werd beoordeeld door real-time kwantitatieve polymerasekettingreactie van biopsieweefsel uit behandelde gebieden. RESULTATEN: In totaal werden 20 blanke vrouwen uiteindelijk geanalyseerd (9 gerandomiseerd naar TTP, 11 gerandomiseerd naar RA). In week 24 was er geen significant verschil in Griffiths-fotoouderingsscores tussen patiënten die TTP of RA ontvingen (mediaan, 4 versus 5) (TTP - RA-verschil: -1; 95% BI, -2 tot 1; P = .27). Behandeling met TTP was geassocieerd met erytheem 6 keer minder frequent dan RA (11% versus 64%) (TTP - RA-verschil: -0,53; 95% BI, -0,88 tot -0,17; P = .01). Doelgenanalyse toonde significante CRABP2 messenger-RNA (mRNA) inductie (wat retinoïnezuurreceptorsignalering bevestigt) maar geen significante veranderingen in prokollageen I of MMP1/3/9 mRNA in TTP-behandelde monsters. In plaats daarvan werd MMP2 mRNA, die een type IV collagenase codeert, significant gereduceerd in TTP-behandelde monsters (week 24 - basislijn mRNA-verschil: -5; 96% BI, -33 tot 1,6; P = .02), en veranderingen in MMP2 waren sterk gecorreleerd met veranderingen in fijne rimpels (r = 0,54; 95% BI, 0,12 tot 0,80; P = .01). Interessant genoeg vertoonden patiënten met ernstige uitgangsbijstellingsrimpels grotere verbeteringen (r = -0,74; 95% BI, -0,89 tot -0,43; P < .001). Deze trend werd weerspiegeld in MMP2 mRNA, waarbij initiële expressie sterk voorspellend voor daaropvolgende veranderingen (r = -0,78; 95% BI, -0,89 tot -0,43; P < .001). CONCLUSIES EN RELEVANTIE: In deze gerandomiseerde klinische studie was er geen significant verschil in effectiviteit tussen deze bijzondere formulering van TTP en tretinoine 0,02%. De resultaten van deze mechanistische onderzoeken benadrukken echter MMP2 als een mogelijk bemiddelaar van retinoïde-effectiviteit bij fotoveroudering. TRIALREGISTRATIE: ClinicalTrials.gov Identifier: NCT01283464.