Chronische effecten van statische rekoefeningen op spierkracht en -vermogen bij gezonde personen over de hele levensduur: een systematische review met multi-level meta-analyse.

ACHTERGROND: De huidige literatuur over de chronische effecten van statische rekoefeningen (SS) op spierkracht en -vermogen is onduidelijk en controversieel. DOEL: Wij wilden de chronische effecten van SS-oefeningen op spierkracht en -vermogen evenals flexibiliteit onderzoeken bij gezonde individuen gedurende de hele levensloop. ONTWERP: Systematisch literatuuronderzoek met meta-analyse van (gerandomiseerde) gecontroleerde onderzoeken. GEGEVENSBRONNEN: Een systematisch literatuuronderzoek werd uitgevoerd in de databases PubMed, Web of Science, Cochrane Library en SPORTDiscus tot mei 2022. SELECTIECRITERIA VOOR ONDERZOEKEN: We includeerden onderzoeken die de chronische effecten van SS-oefeningen op minimaal één uitkomstmaat voor spierkracht en -vermogen onderzochten in vergelijking met een actieve/passieve controlegroep of het contralaterale been (respectievelijk met between- of within-study designs) bij gezonde individuen, ongeacht leeftijd, geslacht en trainingstoestand. RESULTATEN: De belangrijkste bevindingen van 41 onderzoeken toonden triviale tot kleine positieve effecten van chronische SS-oefeningen op spierkracht (gestandaardiseerd gemiddeld verschil [SMD] = 0,21, [95% betrouwbaarheidsinterval 0,10-0,32], p = 0,001) en -vermogen (SMD = 0,19, 95% betrouwbaarheidsinterval 0,12-0,26], p < 0,001). Voor flexibiliteit werden matige tot grote toenames waargenomen (SMD = 0,96, [95% betrouwbaarheidsinterval 0,70-1,22], p < 0,001). Subgroepanalyses, rekening houdend met de trainingstoestand van de deelnemers, toonden een grotere verbetering van de spierkracht voor sedentaire (SMD = 0,58, p < 0,001) in vergelijking met recreatief actieve deelnemers (SMD = 0,16, p = 0,029). Bovendien werden grotere flexibiliteitswinsten waargenomen na passieve (SMD = 0,97, p < 0,001) in vergelijking met actieve SS-oefeningen (SMD = 0,59, p = 0,001). De chronische effecten van SS op spierkracht werden gemodereerd door het aandeel vrouwen in de steekproef (β = 0,004, p = 0,042), waarbij hogere aandelen grotere winsten ervaarden. Andere modererende variabelen waren gemiddelde leeftijd (β = 0,011, p < 0,001), waarbij oudere individuen grotere spierkrachtwinsten toonden, en het aantal herhalingen per rekoefening en sessie (β = 0,023, p = 0,004 en β = 0,013, p = 0,008, respectievelijk), waarbij meer herhalingen gepaard gingen met grotere verbeteringen in spierkracht. Spiervermogen werd ook gemodereerd door gemiddelde leeftijd (β = 0,006, p = 0,007) met grotere winsten bij oudere individuen. De meta-regressieanalyse toonde grotere flexibiliteitswinsten met meer herhalingen per sessie (β = 0,094, p = 0,016), meer tijd onder spanning per sessie (β = 0,090, p = 0,026) en meer totale tijd onder spanning (β = 0,078, p = 0,034). CONCLUSIES: De belangrijkste bevindingen toonden aan dat chronische SS-oefeningen het potentieel hebben om spierkracht en -vermogen te verbeteren. Dergelijke verbeteringen lijken sedentaire meer dan recreatief actieve deelnemers te bevoordelen. Evenzo resulteren chronische SS-oefeningen in een opvallende verbetering van de flexibiliteit met grotere effecten van passieve, vergeleken met actieve, SS. De resultaten van de meta-regressieanalyse voor spierkracht toonden grotere voordelen van chronische SS-oefeningen in steekproeven met hogere aandelen vrouwen, oudere deelnemers en een hoger aantal herhalingen per rekoefening en sessie. Voor spiervermogen suggereerden de resultaten grotere winsten voor oudere deelnemers. Met betrekking tot flexibiliteit toonden bevindingen grotere voordelen na een hoger aantal herhalingen per oefening en een langere tijd onder spanning per sessie evenals een langere totale tijd onder spanning.