Verdraagbaarheidsprofiel van retinol, retinaldehyde en retinoïnezuur onder gemaximaliseerde en langdurige klinische omstandigheden.

ACHTERGROND: Topicale retinoïnezuur (RA) veroorzaakt huidirritatie. Om dit bijwerking te voorkomen, zijn natuurlijke precursoren van RA voorgesteld. Het doel van deze studie was de lokale tolerantieprofielen van retinol (ROL), retinaldehyde (RAL) en RA met elkaar te vergelijken. METHODEN: ROL, RAL en RA werden bestudeerd met behulp van herhaalde irritatietesten met pleister gedurende 14 dagen (n = 6). Evenzo werden RAL en RA beoordeeld bij langdurig klinisch gebruik gedurende 44 weken (n = 355). Klinische scoring van irritatie, meting van transepidermaal waterverlies (barrièrefunctie) en laser Doppler-bloeddoorstroomingseenheden (irritatie) werden uitgevoerd. RESULTATEN: Onder gemaximaliseerde omstandigheden konden klinisch een gelijk laag irritatiepotentieel voor ROL en RAL en een meer uitgesproken irriterend effect met RA worden aangetoond (p < 0,05 in de intergroepanalyse). Bovendien veroorzaakten RAL en RA meer schilfers dan ROL (p < 0,05), en ROL en RA hadden de neiging meer branden/jeuk te veroorzaken dan RAL (niet significant). De TEWL-waarden waren laag met ROL en hoog met RAL en RA (niet significant, intergroepanalyse). De laser Doppler-metingen bevestigden pro-irriterende effecten van RA en de niet-irriterende effecten van ROL en RAL (p = 0,001, intergroepanalyse). De langdurige klinische studie toonde aan dat de studiepopulatie een hoge frequentie van erytheem (44% van de populatie), schilfers (35%) en branden/jeuk (29%) met RA in de eerste 4 weken van behandeling ontwikkelde, terwijl deze 3 parameters significant minder frequent voorkwamen met RAL (p < 0,0001 in de intergroepanalyse). CONCLUSIE: De natuurlijke retinoïden ROL en RAL hebben inderdaad een goed tolerantieprofiel, in tegenstelling tot het irritatiepotentieel van RA.