Behandeling van zonnelentigo's: een systematisch review van klinische onderzoeken.
5 Herhaald bewijs
- Type onderzoek
- meta-analyse of systematische review
- Onderzocht bij
- mensen
- Deelnemers
- 3,234
- Gepubliceerd
- 2025 in Journal of cosmetic dermatology
- Geciteerd
- 2 keer aangehaald door ander onderzoek
- Wie betaalde
- Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
- Bron
- PubMed 40145274 · doi 10.1111/jocd.70133
ACHTERGROND: Zonnelentigo's, ontstaan door chronische UV-blootstelling, zijn vroege tekenen van fotoveroudering en kunnen individuen aanzienlijk beïnvloeden. DOELSTELLINGEN: Deze systematische review evalueert de werkzaamheid, veiligheid en verdraaagbaarheid van behandelingen voor zonnelentigo's gezien het gebrek aan sluitend bewijs over optimale therapieopties. METHODEN: Een systematische zoekopdracht in PubMed/Medline, EMBASE, Cochrane Library en clinicaltrials.gov werd uitgevoerd om relevante klinische trials te identificeren die tot 7 december 2023 zijn gepubliceerd. Inclusiecriteria omvatten onderzoeken bij patiënten met gediagnosticeerde zonnelentigo's, waarbij gebruik werd gemaakt van klinische trial-methodologieën en klinische uitkomsten werden gerapporteerd. Studiakwaliteit werd beoordeeld met behulp van het Cochrane-instrument. RESULTATEN: Eenenveertig klinische trials met 3234 patiënten in de leeftijd van 24-92 jaar werden geïncludeerd. De meest voorkomende effectieve topische behandeling was een combinatie van mequinol 2% en tretinoine 0,01%, met werkzaamheidspercentages tussen 52,6% en meer dan 80%, vooral voor faciale laesies. Lasertherapieën toonden veelbelovende resultaten: gepulste dyelaser (27%-57% succes), intense pulsed light (74,6%-90%), Q-Switched laser (36,36%-76,6%), picosecondelaser (67,9%-93,02%) en fractionele CO2-laser (8%-23%). Cryotherapie leverde succes op in 37%-71,4%, terwijl chemische peelings met trichloorzuur 12%-46% bereikten. De meeste bijwerkingen waren mild en voorbijgaand, met lokale irritatie van topische middelen en milde pijn van therapieën als veel voorkomend. Gepulste dye en intense pulsed light lasers waren minder geassocieerd met post-inflammatoire hyperpigmentatie, terwijl cryotherapie was gelinkt aan meer ernstige bijwerkingen. CONCLUSIES: Lasertherapie lijkt effectiever dan andere modaliteiten, met een acceptabel veiligheidsprofiel. Het combineren van lasers met specifieke topische middelen kan de resultaten verder verbeteren en PIH verminderen. Er zijn echter aanvullende grootschalige gerandomiseerde trials nodig om deze bevindingen te bevestigen.