wat is eigenlijk bewezen over het vrouwelijk lichaam na veertig

Huidveroudering

Validatie van digitale fotografische referentieschalen voor beoordeling van huidverouderingsverschijnselen.

4 Groot gecontroleerd onderzoek

Hoe zwaar dit weegt: een gecontroleerde studie bij mensen, groot genoeg om iets te betekenen.
Type onderzoek
gecontroleerde studie
Onderzocht bij
mensen
Deelnemers
350
Gepubliceerd
2018 in Skin research and technology : official journal of International Society for Bioengineering and the Skin (ISBS) [and] International Society for Digital Imaging of Skin (ISDIS) [and] International Society for Skin Imaging (ISSI)
Geciteerd
4 keer door ander onderzoek
Wie betaalde
Niet aangegeven. PubMed bevat voor de meeste artikelen geen verklaring van belangenconflicten; dat is niet hetzelfde als onafhankelijk.
Bron
PubMed 29057502 · doi 10.1111/srt.12413
De uitleg in begrijpelijke taal van dit onderzoek wordt nog geschreven. Hieronder staat de samenvatting precies zoals de onderzoekers die hebben gepubliceerd.
Samenvatting door de onderzoekers — originele tekst

ACHTERGROND: Gevalideerde instrumenten zijn essentieel om huidveroudering in het gezicht te beoordelen voor zowel dermatologisch als cosmetisch onderzoek. Hoewel veel visuele verouderingsschalen zijn ontwikkeld, zijn er maar weinig gevalideerd en geen wat betreft de mate van onderscheidbaarheid (DD). We hebben een reeks visuele schalen ontwikkeld en gevalideerd met behulp van een nieuwe digitale interface voor de beoordeling van huidveroudering in het gezicht bij blanke vrouwen. MATERIALEN EN METHODEN: Drie dermatologen stelden onafhankelijk van elkaar schalen op voor 12 verschillende verouderingstekenen op basis van hd-gezichtsfoto's van 400 volwassen vrouwen (Fitzpatrick-fototypes I-IV) die onder gestandaardiseerde omstandigheden waren gemaakt. Zij selecteerden vervolgens voor elk afzonderlijk teken een consensusschaal met een representatieve foto per graad. De schalen werden in een digitale interface geïntegreerd waardoor alle graden van elke schaal naast de foto van een testpersoon gelijktijdig konden worden bekeken. Vervolgens werden de schalen gevalideerd door een ander dermatologe, een huisarts en een niet-medische expert huid-evaluator met behulp van foto's van 350 vrouwen die niet voor het opstellen van de schalen waren gebruikt. RESULTATEN: Kappa-schattingen toonden bijna perfecte overeenstemming voor rimpel- en huidverouderingsschalen (≥0,85) en matige tot substantiële overeenstemming voor schalen met betrekking tot kleuronregelmatigheden (teleangectasie, zonnelentigo's, sproeten) voor zowel inter- als intra-waarnemer-reproduceerbaarheid. Intra-waarnemer DD-schattingen waren meestal hoog. Niet-dermatologen presteerden goed op reproduceerbaarheid voor zowel Kappa (van 0,6 tot 0,9) als DD-schattingen. CONCLUSIE: Ons werk toont aan dat de digitale interface-schalen voor 12 verschillende verouderingskenmerken zeer geschikt zijn voor gebruik in klinische en epidemiologische studies naar huidveroudering door zowel dermatologen als niet-dermatologen.